Gedichten

Met als aanleiding het 40-jarig bestaan hebben we een gedichten bundel uitgebracht met gedichten geschreven door onze leden.

Met eigen woorden

Deze bundel is samengesteld ter ere van het 40-jarig jubileum van onze Vrouwenvereniging Ugchelen.

Ter gelegenheid van het 100ste lid in 1985, werd het boekje ‘100 leden honderd recepten’ uitgegeven.
Een tweede uitgave ‘Ode aan de huisvrouw 1940-1945’ zag het licht in 1990 ter gelegenheid van het 45-jarig bevrijdingsfeest.

Met onderstaand gedicht vroeg de jubileumcommissie een bijdrage aan de leden voor de gedichtenbundel
‘Met eigen woorden’.
De jubileumcommissie wenst u veel leesplezier met deze bijdragen van onze eigen leden.

De Jubileumcommissie,
Wil Bekkers, Dini Bosman, Evelien Geurts, Tineke van den Hazel, Maria Muselaers en Sieta van Rede

Ugchelen, mei 2008

Dag lief wiggie,
maak jij ook een gediggie?

En doe jij aan het boekje mee
voor ons 40-jarig jubilee?

‘t Wordt een boekje van ons allemaal
geschreven in onze eigen taal.
Het onderwerp dat is naar keuze
Maar iets van jouzelf is wel de leuze!

Lijken je teksten heel erg echt
dan schrijf je in de stijl van Bertolt Brecht.
Houd je het allemaal wat korter

Dan zit je meer in de lijn van Gorter.

Open je raam voor wat inspiratie
Dat bevordert de dichterlijke creatie.
Wat er dan in je opkomt, schrijf je
Voor ons boekwerkje op ‘n A-vijfje.

Het gaat niet om de lengte, maar om het idee
Het gaat om ‘elkaar’, doe je ook nu weer mee?

Dit is een persoonlijk verzoekje
Voor een nieuw verenigingsboekje.

Jubileumcommissie 40 jaar VU

Omdat niet alle leden `iets` hadden met dichten, deden we onderstaande tweede oproep:

Vergeetjeonsnietje?

Met smart wachten we op je gediggie
Heb je soms wat hulp nodig, wiggie?
Is je dichtknobbel niet aangeboren
laat het ons rustig even horen.
Of kies naar wens voor een andere variant,
Een persoonlijk verhaal, wellicht amusant.
Of schrijf iets wat jou persoonlijk raakt. Jouw bijdrage is waar je ons blij mee maakt!

De jubileumcommissie, Wil, Dini, Evelien, Tineke, Maria, Sieta

—————————————————————————–

Het begon bij de nonnen
Meer dan honderd na 40 jaar
Kakelend in het kerkje

Anneke Achtereekte

—————————————————————————–

Al veertig jaar komen de Ugchelse vrouwen bij elkaar.
Ze waren aanvankelijk met een paar.
Het verenigingsleven in Ugchelen bloeit.
Zo is ook onze vereniging gegroeid.
Ze vertelden het elkaar vlijtig.
Nu zijn we met honderdvijftig.
We hebben veel plezier met elkaar.
Dat hopen we nog te hebben menig jaar.

Cocky Alfenaar

—————————————————————————–

Potverdikke
Hier sta ikke
Zomaar op je albumblad
Ik roep victorie
Want jandorie
Erg plezierig vind ik dat

Ria Allard

—————————————————————————–

Mensen gaarne zien da’s mijn hobby!

Mensen gaarne zien dat is
mensen je glimlach geven,
je vriendelijk gezicht,
in dagen van vreugde . . .
je hand en je hart,
in uren van nood . . .
je steun en troost
je ontdoen van zelfgenoegzaamheid
en in je hart ruimte scheppen !
Mensen hebben nood aan mensen !
Zuiver je ogen en zuiver je hart!
Mensen gaarne zien
dat is
van je toren komen.

Toos Ausma

—————————————————————————–

Een hoop , een wens

Eén vraag, die al jaren aan mij knaagt,
waarom is er 2008 nog geen ‘vrede’
in deze wereld of is dat toch te veel gevraagd?!
Met uitvindingen van de computer en ‘wandelende’ telefoon,
vinden we vandaag de dag normaal en héél gewoon!
Steeds spat mijn hoop kapot in wel duizend stukken!
Maar ik geloof in de mensheid en kijk naar mijn kleinzoon,
zo klein nog, dat ik diep moet bukken!
Zou het hem wel gaan lukken?

Een hoopvolle Oma

Tineke van Baaren

—————————————————————————–

Een haiku is een compact 3 regelig gedicht
van 17 lettergrepen. (verdeling 5-7-5 lettergrepen)
Vormvereisten zoals rijm en maat zijn er niet.
De beknopte vorm vraagt zowel van de lezer
als van de maker grote aandacht.
Elk woord wil een bijdrage leveren
aan wat de dichter wil uitdrukken.

Mijn Haiku:

Wij allen samen
vrouwen in een Ugchels dorp
geef elkaar de hand.

Loes de Bakker-Scholts

—————————————————————————–

Overgave

De kracht van je leven
wordt verdubbeld als
je samengaat werken met
anderen die dezelfde kant
opgaan en dezelfde doelen
nastreven. Je stroomt mee
in een vloed die sterker is
dan jouw eigen energie alleen.
Geef je daaraan over en
het zal je goed gaan.

Wil Bekkers

—————————————————————————–

Vrouwenvereniging 40 jaar

Vrouwenvereniging wat is het lang geleden
onze kennismaking met elkaar
met cabaret, zang en spelen
onvergetelijk weer elk jaar

Deze club van 150 vrouwen
bestaat nu 40 jaar met een bestuur
dat elk jaar er weer voor staat
daar kun je op vertrouwen

De jaren zijn voorbij gegleden
40 jaar het is niet mis
fijn om het te beleven
elk jaar ervoor gestreden

Ik hou van mensen ontmoeten
zoals in deze vrouwenvereniging
waar we vele avonden doorbrachten
met en elkaar vriendelijk groeten

bestuur ga met de wijsheid
van een Uil er lekker zo mee door
en dan op naar het 50 jarig jubileum.

Willemien van Beek – Welgraaf

—————————————————————————–

Herfst (Lin Yutang)

Ik hou van de lente,
Maar die is te jong.
Ik hou van de zomer,
Maar die is te hooghartig.
Ik hou het meest van de herfst,
Zijn toon is milder,
Zijn kleuren zijn rijker en
er spreekt een lichte treurigheid in mee.
Zijn gouden rijkdom spreekt niet
Van de onschuld van de lente
En niet van de kracht van de zomer,
Maar van de rijpheid en de vriendelijke wijsheid
van de naderende ouderdom.
Hij kent de begrenzingen van het leven
en is tevreden.

Vera van Bemmel

—————————————————————————–

Het geeft een goed gevoel
om een plek in het leven
te vinden, te denken:
ja, dit is waar ik hoor te zijn.

Lenie Bergijk-Poortman

—————————————————————————–

Mijn Bloemenzee,

Wie is niet danig in z’n sas.
Met een eigen bloemenkas.
Na zaaien, stekken, kweken.
Soms duurt dat vele weken.
Maar heb ik het geduld dan opgebracht.
Dan is mijn tuin een bloemenpracht.
Volop genieten is dan mijn beloning.
En voel me dan een bloemenkoning(in)

Hannie Bloem

—————————————————————————–

Zonder geweld is leven geweldig”

Harde woorden, een vernietigende blik.
Zoveel mensen zoveel meningen.
Het draait erom te kunnen luisteren.
Kies voor een gesprek en luister naar elkaar.
Dan wordt leven geweldig.

Wally Boers

—————————————————————————–

1968 – 2008

Het is nu 2008; dus het is waar
De Vrouwenvereniging bestaat al 40 jaar.
Ieder zal een klein gedichtje schrijven,
Dus wil ik ook niet achterblijven.
We genieten alle dagen van de leuke dingen,
Waar wij zelf vaak als mensen over zingen.
Verdriet en vreugde liggen dicht bij elkaar,
Dit geeft ons kracht in elk Nieuwjaar.
Gun je zelf dus een nieuwe kans.
Want het leven is geen stoelendans.
We zijn heel blij in Nederland te leven,
En hoeven hier dus niets te vrezen.
Dus zal ik nu maar zwijgen,
Hopen dat het lang zo mag blijven.

Catrien Boomgaard

—————————————————————————–

Een versje van een moeder aan haar dochter
Uit het POESIE ALBUM van mijn moeder
Grietje 1900 – 1976

Aan Mijn Dochter Grietje.

Jeugd en vreugd en liefde, kind
Zijn drie korte lentedagen,
Ach, ze vlieden, hoe wij klagen.

Daarom wees wijs en geniet ze gezwind
Hartje wees wijs en geniet ze gezwind
Staakt uw klagen, schep behagen
In de schoone lentedagen

Wees jong, heb lief,
Wees vroolijk, kind!

Van Uwe Liefhebbende Moeder.

Dini Bosman

—————————————————————————–

Onze Vrouwenvereniging Ugchelen:

Een gevoel van vriendschap en saamhorigheid!

Wil Boutkan

—————————————————————————–

Fijn dat er een Ugchelen is

Het kostte mij moeite om wat op papier te zetten.
Maar na een verblijf van 8 weken in het buitenland, is het er toch van gekomen.
Wanneer je regelmatig voor langere tijd weg bent uit Ugchelen, weliswaar om te overwinteren of met vakantie, besef je op welke fijne plek je woont.
Zo langs de rand van het bos, is een groot genot.
We zeuren met z’n allen wel over het weer, maar wees gerust, er zeuren er meer.
Dan is het weer erg fijn om thuis te zijn.
Ook is het zo met de Vrouwenvereniging, na een aantal jaren lid te zijn geweest, besloot ik het lidmaatschap op te zeggen.
Maar, om je heen hoor je dan weer de verhalen van de interessante onderwerpen en leuke activiteiten die voorgeschoteld worden.
Dan voel je net als het niet thuis zijn in Ugchelen, dat je deze avonden ook hebt gemist.
Dus heb ik me maar weer vlug opgegeven bij de “club”, en denk er beslist niet aan om het lidmaatschap op te zeggen.
Ik wens een ieder heel veel succes met alle werkzaamheden, hobby’s enz.
Tot slot wil ik jullie dit nog meegeven:
“Geniet van het leven, het duurt maar even”.

Vriendelijke groeten,
Lucy Bouwhuis

—————————————————————————–

Nadat de chauffeur terug moest omdat hij zijn kunstgebit was vergeten, kwam Jenny na een uitputtende reis, die normaal 2 uur duurt, na 11 uur reizen aan in Rubya n.o. Tanzania.
Hieronder enkele passages uit het dagboek van haar werkreis in 1998:

KARIBU (Welkom) in Tanzania
Mijn eerste dag in Rubya hospital.
Met de Hollandse artsen en met de medewerkers in het ziekenhuis kennis gemaakt. Ik heb daar vier medewerkers opgeleid om röntgenfoto’s te maken en de röntgenkamer goed te onderhouden.
De afgelopen maanden is er een heel erge epidemie geweest van malaria en zijn hele gezinnen gestorven omdat er onvoldoende medicijnen en hulp waren. De afdelingen lagen overvol, er werden zelfs tenten neergezet om de mensen onder te brengen. Vooral kinderen onder de 5 jaar zijn ziek, hebben een te laag HB en daardoor hebben ze een bloedtransfusie nodig anders sterven ze. Maar het bloed moet gedoneerd worden door familieleden, het wordt getest op HIV, anders kan het niet toegediend worden. Hopend dat ze op tijd zijn.
Verder met de rondleiding.
De mannenafdeling en de vrouwenafdeling, er zijn twee zalen met 12 bedden en twee kamertjes voor heel zieke mensen.
De kinderafdeling bestaat uit diverse kamertjes. Moeders blijven bij hun kinderen, ze verzorgen de kinderen en slapen onder het bed. Sommige kinderen zijn nog aan de borst.
In een klein kamertje liggen zes zieke kinderen, allemaal met malaria, eentje heeft stuipen, een ander heel klein, te vroeg geboren babytje, het lijkt net een aapje. De moeder heeft ook geen melk. Moeder met baby naar de kraamafdeling laten brengen en daar verder behandelen, hopend dat het goed gaat. Dit is verschrikkelijk om te zien, ben even al slikkend weggelopen. Dit is wennen.

Er zijn ook leuke dingen.
De omgeving is prachtig. Rubya ligt op 1500 m. hoogte. Het ziekenhuis is gebouwd op de helling en kijkt over een dal. In de verte zie je het Victoriameer.
Op 26 april is het onafhankelijkheidsdag, een feestdag dus, dan wordt herdacht dat Zanzibar en Tangayika zijn samengegaan in Tanzania. Ook in het ziekenhuis is er feest. Een gezellige middag met muziek en eten en drinken. Zo leer je snel heel veel medewerkers kennen.
Alle medewerkers krijgen van het ziekenhuis een cadeautje, een stukje zeep. Ze zijn er heel blij mee. ‘s Avonds voor het eerst mijn eigen eten gekookt, dat moet wel vlug, er is stroom van 7 tot 9 uur, dit opgewekt door een dieselmotor. Daarna nog even gelezen en ja hoor, midden in een spannend boek: licht uit. Nu verder met kaarsen en het is al zo warm. Buiten zijn de muggen de baas. Dus maar weer vroeg naar bed.

Dit zijn enkele passages uit mijn dagboek van mijn werkreis in 1998.

KARIBU SANA TANZANIA

Jenny Bovendorp

—————————————————————————–

In Ugchelen

Daar in Ugchelse dreven is een Vrouwenvereniging.
Het is 20 jaar geleden dat ik daar voor het eerst naar toe ging.
We hebben daar met z’n allen veel beleefd,
Zijn zelfs met de boot naar Engeland geweest.
Ook hebben we op de knutselavonden mooie dingen gemaakt.
We hebben dia’s gezien en naar mooie lezingen geluisterd
En daarbij hebben we zachtjes gefluisterd.
Er is gewandeld, gefietst, gezongen en gegeten.
Morgens, middagen, avonden om nooit te vergeten.
Ik wens bestuur en leden nog een heel lang bestaan,
Zodat ik er nog heel lang naar toe kan gaan!

Gonnie v.d. Brink

—————————————————————————–

Vriend(schap) Van: Paul Heutinck

Echte vriendschap, een vriend,
is dat iets dat je verdient?
Kun je het ergens vinden of zoeken,
kun er over lezen in boeken?
Is het te huur of ergens te koop,
krijg je het mee tijdens de doop?

Is vriendschap aan leeftijd gebonden
voor diegene die waren zonder zonde?
Staat voor vriendschap een tijd,
moet het goed worden voorbereid?
Kun je het in een opleiding leren,
of door de ander eeuwig te oreren?

Zullen ze niet met vriendschap bedoelen,
je bij de ander thuis te voelen.
Niet dat je altijd wat verwacht
maar dat die er is voor je, ook in de nacht
Het is niet gebonden aan uiterlijke schijn,
maar aan warmte bij het samen zijn.

Je zult de vriendschap pas beleven
als je iets van jezelf prijs wilt geven.
Echte vriendschap kent geen rang
maar behoudt zijn kracht jarenlang.

Hier ben ik het mee eens

Aly Brouwer

—————————————————————————–

Vrouwenvereniging 40 jaar

Al 40 jaar een hechte vrouwenkliek,
dat is wat je maar zelden ziet.
In Ugchelen spelen we dit klaar,
maar dan wel samen, met elkaar.
Altijd is er wel weer een crea, zang of cabaret,
grote hilariteit en erg veel pret.
De inzet van vele dames is groot,
dus onze vereniging bloedt nog lang niet dood.
Op naar de 75 jaar,
dit halen we zeker, met zoveel energie van elkaar.
Gefeliciteerd met dit behaalde feit,
deze club willen we nog lang niet kwijt.

Rieneke Bruinsma

—————————————————————————–

Denk niet Wit
Denk niet Zwart
Maar denk in de
Kleur van je Hart

Metsy Clarisse

—————————————————————————–

1968 – 2008

Van dit wiggie
Komt hier een gediggie
Zo doe ik ook aan het boekje mee
Voor ons 40-jarig jubilee

In 1966 zijn we naar Ugchelen gegaan
En wel, naar de G.P. Duuringlaan
En heb me toen snel voorgenomen
Om als lid bij het Katholiek Vrouwengilde te komen.

Dit werd later Ugchelense Vrouwen
En het zou me later nooit berouwen
Ik heb er nog altijd veel plezier
En ben zo een van de oudste leden hier!

Ik kan hier nog veel over uitweiden
Het zou het gedicht maar uitbreiden
Ik hoop, dat we een leuk feest mogen beleven
En eindig nu maar even.

Liet Clewits

—————————————————————————–

Dit wordt voor mij het 2e boekje.
De eerste was net klaar toen ik begon
100 leden en 100 recepten in Sept 1985
De tijd gaat snel ,wat hebben we allemaal al niet gedaan
Vele handjes helpen, en daardoor krijgen we veel voor elkaar

Leerzame en gezellige avonden
Modeshows en knutsel programma’s
Wandel en fiets middagen
Boompjes gekweekt, en een bos geplant
Zelfs met paard en wagen ‘s nachts in het bos

Het is te veel om allemaal op te noemen,
Zoveel leuke dingen dat we hebben gedaan,
En nog gaan doen.

Ria Coopman

—————————————————————————–

40 jaar Vrouwenvereniging

Lia, Ria, Maria, en Maja,
Wil, Willie, Wil en Wilma,
Cisca, Cilia, Plonia en Paula,
Annie, Hannie, Jannie,
Henny, Jenny, Fennie,
Ineke, Rineke en Tineke,
Jo, José, Joop en Joke,
Liet, Diet, Riet, Margriet,
Rieke, Marietje en Marijke,
Elke, Ellie, Nel en Nelly,
Alie, An, Ans en Annie,
Yvette, Jeannette en Lizette,
Carolina en Evelien,
Mieny, Diny, Rienie, Stien,
Lidwien, Wina en Hermien,
Bertha, Bep en Liesbeth,
Gonny, Gerrie en Geertje . . . . .

Vrouwen, heel veel vrouwen,
Er zijn er zelfs nog meer !

Gefeliciteerd,
Bettie van Dam

—————————————————————————–

Vrouwenvereniging ugchelen 40 jaar

Vanuit de Krimpenerwaard, in het westen van ons mooie Nederland, kwamen wij (mijn man en twee dochters van 12 en 9 jaar oud) in december 1985 in Ugchelen wonen. Ik kende daar werkelijk niemand. Als gezin hadden we afgesproken om ons sociale leven gelijk weer op te pakken zoals we dat in Ouderkerk aan den IJssel ook gewend waren. Dus op zoek naar ‘n vrouwenvereniging in Ugchelen. Ik heb de voorzitter gebeld en kon in januari gelijk op bezoek komen om kennis te maken. Ik mocht gelijk lid van de Ugchelse Vrouwenvereniging worden. In die tijd was er namelijk nog geen wachtlijst. De eerste avond vond ik het gelijk al erg gezellig. Er was een gemoedelijke sfeer waar ik mij erg in thuis voelde. Enige tijd later ben ik wijkleidster geworden, als opvolger van mevrouw Weltje. Het is erg leuk om op deze wijze een steentje bij te dragen aan de vereniging. Ik hoop dat we nog vele jaren op deze wijze mogen doorgaan. Op naar de volgende 40 jaar!!!

Tot besluit deze woorden:
Een donderdag van de maand is één groot feest
Als we tijdens onze bijeenkomsten samen zijn
Ik kan het bijna niet meer missen
Het is fijn om met elkaar bezig te zijn.

Jenny van Dam-Visser

—————————————————————————–

1968-2008

Van harte gefeliciteerd Vrouwenvereniging 40 jaar volop kwaliteit,
150 leden en niemand met spijt.
Een fantastisch sociaal gebeuren
Waar iedereen over praat in geuren en kleuren.
Ik heb de kar mogen trekken, 6 jaar lang,
Met een geweldig bestuur, dus kon je lekker aan de gang.
Heel veel dames stonden altijd klaar om een steentje bij te dragen,
Je hoefde het vaak maar een keer te vragen.
“Samen”dat was een goed gevoel
En iedereen had er baat bij dat was ons doel.
Leuke en interessante gasten mogen ontvangen, ze kwamen overal vandaan.
We wisten vaak niets van hun bestaan.
Ze begrepen ook vaak niets van onze vereniging,
Zoveel leden, gezelligheid, warmte, saamhorigheid, een heel belangrijk ding.
Ik hoop dan ook nog vele jaren gezellige uurtjes mee te maken
En de inzet van de dames altijd enthousiast blijft, want dat zijn de voornaamste zaken.

Succes voor de toekomst,
Cisca van Diemen.

—————————————————————————–

Vriendschap

Vriendschap is iets
Met zoveel kracht
Mensen 40 jaar met elkaar
Dat had je nooit gedacht

Samen huilen, samen lachen
Samen praten, samen denken
Samen fietsen, samen bowlen,
Samen lopen, samen bouwen

Wie had dit ooit gedacht
Dat er 40 jaar geleden
Zoiets bij deze vrouwen
Uitgegroeid is en veel
Vriendschap bracht

Heleen Dolleman

—————————————————————————–

Samen werken,
Samen zingen,
Samen weer iets
nieuws verzinnen.
Samen met de bus,
Samen denken aan
een grote jubileumklus
Samen aan het kerstdiner
en dat geeft toch,
iedereen vree.
Samen delen we
lief en leed
Samen zijn dat
is mijn hartekreet.

Joke van Driel

—————————————————————————–

Denken

Eerst dacht ik: ‘niet aan denken’,
Dat heb ik toen gedaan,
maar twee seconden later,
dacht ik er toch weer aan.

Nee, zo eenvoudig is dat niet,
want weet je, wat je doet,
je denkt er ook aan als je denkt
dat j’er niet aan denken moet.

Lia van Dronkelaar

—————————————————————————–

Lopen

‘t loopt nooit zoals ik wil
toch loop ik door
en sta niet stil.
al lopende krijg ik dan weer moed
als ‘t loopt
zoals ‘t lopen moet.

José Echtermeijer

—————————————————————————–

‘k Wil niet achterblijven.
Om een gedicht te schrijven.
Daarom ben ik in mijn pen geklommen.
En heb ook iets verzonnen.
Want onze vereniging jubileert.
En ik voel me zeer vereerd.
Om bij zo’n club te behoren.
Die voor veertig jaar terug is geboren.
Dat bewijst saamhorigheid.
Daarom gooien wij alles in de strijd.
Om er van te maken een groot festijn.
Waar wij allen trots op zijn.

Corrie Favié

—————————————————————————–

Hiep, hiep, hoera,
Vrouwenvereniging Ugchelen bestaat 40 jaar
Bestuur, diverse commissies, van nu, en uit het verleden
Hoe komen jullie op de ideeën,
Iedere maand weer iets te organiseren
Om de leden te amuseren.
Voor het 25 jarig bestaan
Zijn we om een boom te planten,
Naar het bosgebied ‘Dennenheuvel’ gegaan
Met een “Jan Plezier”
Wat een pret en gegier.
Ook werd een bankje aangeboden,
Om te rusten, onder het lover
Van onze eigen bomen.
Optocht 50 jaar bevrijding
Met z’n allen in de huid van
een meterslange slang gekropen.
Op klompen en met rood-wit-blauwe sokken
Zag je ons door Ugchelen sjokken.
De nijvere bijen hebben een nieuw soort honing uitgevonden.
In de sparrenbossen vliegen zij hun ronden.
Nu eten wij allen “Sparrenhoning” op ons brood.
En helpen zo de jubileum commissie uit de geldnood.
Kerst is ook altijd een sfeervol gebeuren
Prachtige versieringen aan ramen en deuren.
We luisteren naar muziek en gedichten
Die onze gedachten naar: “Vrede op de hele wereld richten”.
Tot slot zingen zij samen het “Ere Zij God”
Begin Januari staan de hapjes en drankjes weer klaar
En wensen wij elkaar
een heel gelukkig, gezond en vredig Nieuwjaar.
Allen bedankt, wat jullie voor de leden hebben gedaan
En ik hoop, dat ik nog enkele jaren op de Donderdagavond naar het kerkje aan de Bogaardslaan mag gaan.

Aat Garritsen

—————————————————————————–

Vrouwenvereniging toen en nu

In 1963 verhuisden we met drie kinderen naar een klein dorp met hoofdzakelijk agrariërs in de Achterhoek. Ambtshalve was “De juffrouw”, vrouw van het hoofd der school, voorzitster van de vrouwenvereniging.
De vrouwen kwamen alleen in de winter bij elkaar, want ‘s zomers waren ze te druk op de boerderij.
Eens in de week schaarden zij zich om de kachel van een schoollokaal, het enige openbare gebouw in de buurtschap. Ze praatten wat met elkaar, breiden ondertussen en de juffrouw werd geacht voor te lezen uit een spannend boek. Nu had ik daar helemaal geen zin in. Een nutteloze avond, vond ik. Breien konden ze thuis bij de kachel, praten met elkaar op visite en voorlezen uit een boek??? Na een week waren ze alles weer vergeten.
Ik stelde dan ook voor iets leuks en interessants te gaan doen. Bijvoorbeeld knutselen voor Sinterklaas, een spreker uitnodigen om iets te vertellen over gezondheid, voeding en opvoeding van de kinderen. Viel in goede aarde, maar het mocht niets kosten. Dus de wijkverpleegster en de dokter uitgenodigd.
Een vrouw was zwanger en vertelde mij, dat de dokter had gezegd dat ze niets hoefde klaar te maken. Geen kleertjes, geen bedje enz. Reden: de baby zou niet levensvatbaar zijn. Ik vroeg, heb je dat door een andere arts laten bevestigen? Nee, was het antwoord, de huisarts weet toch alles. Ik had zo mijn twijfels, maar hoe lossen we dit probleem op. Contact opgenomen met de wijkverpleegster (een mindere godheid dan de dokter), zij zette alles in werking. Met een dag was de vrouw in het ziekenhuis. Na twee maanden werd er een pracht van een dochter geboren. Zo kon ik dan toch aantonen dat een andere invulling van de vrouwenavond zijn nut had opgebracht.
Nu: in Ugchelen. Toen ik een x aantal jaren geleden als lid binnenkwam, verbaasde ik me over het lawaai dat honderd vrouwen maakten door alleen maar te praten. Het kwam als een soort orkaan met golven over me heen. Nog steeds heb ik geen behoefte om een half uur van tevoren daar te gaan zitten en mee te doen.
De programma’s zijn leuk, informatief, gezellig en de pauzes te lang naar mijn idee. Mooi vind ik dat zoveel vrouwen hier samen aan werken in allerlei commissies.
Ga nog lang zo door. Jullie vervullen echt in de Ugchelse gemeenschap een belangrijke rol.

(Dit is mijn bijdrage in plaats van een gedicht)

Carolien Garssen

—————————————————————————–

Vrouw
 
Vrouw zijn onder vrouwen
aandacht voor elkaar
delen, lief en leed
herkenning
steeds weer herkenning
luisteren, zwijgen
zoveel zorgen
verdelen, allemaal een beetje
lichter, als een veer
in beweging, samen
tot iets komen
groeien, uitgroeien tot
ieder op haar wijze
respect voor een ieder
al zoveel jaren samen
met zoveel vrouwen
  
Evelien Geurts

—————————————————————————–

Geluk (Saul Bellow)

Geluk vind je pas wanneer
je, je weet vrij te maken
van alles wat je afleidt.

Elke de Graaf

—————————————————————————–

Vrijheid

Wind waait door de bomen
Een vogel laat zich gaan
Vanwaar is hij gekomen
De wind geeft hem ruim baan
Hij vliegt naar verre landen
De vrijheid tegemoet
Zoals een ex-gevangene
Dat ook het liefste doet
Door een ieder gehaat in zijn bestaan
Zoekt hij net als een vogel ruim baan
Een weg naar een vredig leven
Is hem hopelijk na al die jaren gegeven

Diny Le Granse

—————————————————————————–

Ugchelen, o Ugchelen wie hold zo van oe
Met al oe kleinzielig en därpse gedoe.
De 1e regels van een dorpslied dat we allen zouden moeten leren
ach, misschien iets om tijdens onze tripjes uit te proberen.
De mensen buiten Ugchelen zetten ons regelmatig te kijk
als ze het hebben over “‘t is maar een Apeldoornse wijk”.
Maar wij weten beter want Ugchelen is veel meer
met een dorpsraad, de vrouwenvereniging en een dorpshuis in eigen beheer.
Om alle inwoners van Ugchelen wat vertier te geven
is er ook van alles in ons dorp te beleven.
De bossen, een waterval en de prachtige beken
hebt u al dat moois wel eens goed bekeken?
Denk ook aan de bijenmarkt, Koninginnedag en het zomerfeest,
hiervoor zijn de meeste Apeldoorners wel eens in Ugchelen geweest.
Nieuwe projecten als Caesarea en de Veldekster aan de dorpsrand,
halen regelmatig de stadseditie van de Apeldoornse Courant.
We kunnen er dus over discussiëren en met de Apeldoorners over blijven kijven,
in onze ogen en beleving zal Ugchelen altijd ons “dorp” blijven.

Corrie de Grip

—————————————————————————–

Vrouwenvereniging Ugchelen

Wat een vereniging is dit
En ik ben nog niet eens zo lang lid

Wat een samenwerking met elkaar
En ze staan voor iedereen klaar

Wat een creativiteit zit hier
En het wordt gedaan met heel veel plezier

Wat een mensen die dit runnen
En soms gaan ze boven hun kunnen

Wat een geregel en gedoe
En ze worden nooit eens moe

Wat een fijne mensen om mee om te gaan
En ik hoop dat de vereniging nog heel lang blijft bestaan

Elly de Groot

—————————————————————————–

Een gedicht maken op jezelf, dat is niet zo simpel
Meestal op een ander toch, is het beginsel
En nu ga ik maar beginnen aan deze klus,
en mijn verhaal is aldus.

Zestig jaren rond,
in het bezit van man, dochter, schoonzoon en hond.
Wat wil een mens nog meer
Ja, misschien nog elke dag beter weer.

Wat houdt deze huisvrouw zoal bezig
dat is in principe tweedelig
Het zijn de hobby’s en de taken
nou, dat zijn echt vele zaken.

Om met de taken maar te beginnen
Daar hoef ik echt niets voor te verzinnen
Een huisvrouw kent geen arbeidstijden
Daarover hoeven wij niet over uit te weiden.

Naast zaken van huishoudelijke aard
worden er ook de nodige zorgtaken geklaard.
Een oude vader en schoonmoeder vragen dagelijks aandacht
En dat kost toch echt veel kracht.

Is tuinieren nu een hobby of een taak
Eén ding is zeker; het is een noodzaak
In de lente en de zomer is het zeker geen ramp
Maar in de herfst schiet ik in de kramp.

Mijn echte hobby is schilderen op porselein.
Die middag is voor mij een festijn
Daar krijg ik nooit genoeg van
ik ga maar door met groot elan.

En dan is er nog die andere hobby.
Ook een grote liefde van onze Willie
Vakantievieren en uit eten gaan, welzeker
Maar het gewicht is soms spelbreker.

Dus wordt er gewandeld, het hele jaar rond
met of zonder hond
Moraal van dit verhaal
Ik heb het naar mijn zin, helemaal!

Willie Grotendorst

—————————————————————————–

Het kost niet zoveel, iemand een glimlach te schenken
Of je hand op te steken voor een vriendelijke groet
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen
In het hart van de mens, die je zomaar ontmoet.

Het kost niet zoveel, een hand uit te steken
Of een ander behulpzaam te zijn
Een dankbare blik is vaak je beloning
Als was de moeite voor jou slechts klein.

Het kost niet zoveel, om je hart te laten spreken
Voor de mens om je heen, in zijn vreugde of verdriet
Wees blij, dat je wat kunt doen voor een ander!
Of is die ander je naaste soms niet?

Alie de Haan

—————————————————————————–

Wij mensen hollen, vliegen, draven
En zijn vaak bezig ons eigen graf te graven.
We willen meer dan we kunnen.
En ook vaak niemand iets gunnen.
Laten we stoppen met dit gejaag,
Want dat is echt niet zo geslaagd.
Laten we morgen beginnen met een goede daad.
Een echt goede daad, geen oeverloos gepraat.
We moeten wel bij ons zelf beginnen
en niet voor een ander alles verzinnen.
Zullen we dan niet veel gelukkiger leven ?
Ik hoop, dat we dit ooit samen zullen beleven !!!!!!!!!

Ans Hartgers

—————————————————————————–

Ugchelen in oranjestemming

Waar zie je het wapperen van zoveel vlaggen
Waar zie je op straat zoveel mensen lachen
Waar zie je ze werken zo eensgezind
Waar is het, dat je dát nog vindt?

De huizen, de poorten, de bogen
De oranjeverf kan nauwelijks drogen
Geen mens zegt er ‘nee’, als er hulp wordt gevraagd
Geen mens, die er over het vele werk klaagt

In de kroeg, op straat en op het pleintje
Drinkt men gezamenlijk een wijntje
Contacten worden opnieuw versterkt en heel hecht
Dát is toch Ugchelen, dát wordt er gezegd

We zijn er nog niet, maar laten we ‘t continueren
De oude dorpsgeest is weder aan ‘t keren
Het woordje ‘import’ is aan ‘t verdwijnen
Een gezamenlijk Ugchelen is aan het verschijnen.

Tineke van den Hazel

—————————————————————————–

Ai plat kunt proaten
Dan moi ‘t niet loaten.

‘t Veluws dialek
doar is toch niks optegen
‘t Is toch de taal die ik in
mien Vaderland as Moedertaal
heb mee eh kregen.

‘t Gebruuk doarvan
za’k toch nooit kunnen loaten
‘t Is ummers in die taal
dat ik heb leren proaten.

Fenny van den Heuvel- de Jong

—————————————————————————–

Ugchelen is het dorp waar wij wonen
En hoe dit zo is gekomen
De een is hier geboren
Soms kun je dat nog horen
De ander is “import”
Wat langer of nog maar kort
Al woon je hier lang of nog maar ‘n zucht
Allemaal genieten we van de boslucht
Het gehucht zoals ik het heb gekend
Is voor velen van nu onbekend
Sinds de gemeente zich ermee bemoeit
Is Ugchelen fors gegroeid
Gelukkig is er in al de tijd
Weinig veranderd aan de mentaliteit
Ik mag hopen dat het nog lang zo mag zijn
Want leven in een “dorp” is toch wel fijn
Hier heeft men nog aandacht voor de buren
En niet alleen door gluren
Hier reikt men elkaar de hand
Staat niemand langs de kant
Hier doen we het nog met en voor elkaar
Naar ik hoop nog heel veel jaar

Wies Heijndijk-Brouwer

—————————————————————————–

Er woont een clowntje in mijn hart,
heel klein en heel apart.
Het kan lachen en zingen
dansen en springen.
En als je even moet wenen,
mag je hem altijd even van mij lenen!!

Jannie Holdijk

—————————————————————————–

Dit is een gedicht van mijn ouders aan mijn grootouders bij hun 50-jarig huwelijk. Het stond in een Kerkblad van 1945.

Ouders,

Dierb’re ouders leeft nog jaren,
Met elkander in rust en vree
Blijft behouden voor gevaren
Geluk en voorspoed zij u mee
Hoeveel zorg hebt gij gedragen,
Aan ons kinderen saam besteed,
Kwamen wij uw bijstand vragen,
Aanstonds was dan uw hulp gereed.
Daarom willen wij u eeren,
Juichen op deez’ blijde dag
Met een echt van 50 jaren,
Wat lang niet elk gebeuren mag,
Dit is de wensch van hunne Kinderen.

Alie Holttman

—————————————————————————–

Mijn Jeugd

Vaak denk ik aan mijn kinderjaren
aan de jaren van mijn jeugd
van zorgeloze kindervreugd
Waarom je uren liep te hollen
achter de bal, of bij het tollen
en schipper mag ik over varen
totdat moeder riep
en je via het eten als ‘n roosje sliep

Spelen in de regen, de modder met natte voeten
en vieze snoeten
dan vergeet je uur en tijd
dacht je niet aan narigheid
we hadden geen kamer vol speelgoed
geen horloge, radio, t.v. of dure kleren
geen fietsen, rolschaatsen en autopetten
geen geld voor snoep of chocoladetabletten

Zelf gemaakte kleding van lappen
en klompen om op te stappen
zwemmen leerden we in het Uddelermeer
maar dat kan helaas niet meer.
we aten geen liflafjes, hapjes of patat

maar bruine bonen met spekvet en stroop
aardappels met een ei geprakt
waar je als een wolf van at

Ook zaten we in de klas niet te gapen
zoals nu, omdat ze van tv niet kunnen slapen
de jeugd van nu heeft méér
maar als ik vergelijk?
Wat was onze jeugd dan ‘Rijk’!

Bertha ten Hoor

—————————————————————————–

Met de ogen van een meisje uit de Zaanstreek
was het, dat ik na de verhuizing Apeldoorn bekeek.
Als in een museum, gaslantaarns voor het licht
en ‘s zondags het zwembad dicht.
In Apeldoorn gewerkt, getrouwd, kinderen, blijven wonen
tot samen met m’n man in Ugchelen, met 4 zonen.
Van het grote naar het kleine dorp, een sprong maar klein.
Nog dichterbij de bossen, heel fijn.
Betaald werk eindigt met de OBU, kinderen groot
Veel reizen met camper, bus of boot.
Tijd voor Ugchelense Vrouwen, van wachtlid tot lid
Een vereniging geleid door vrouwen met pit.
In het dorp even knikken, zwaaien of een praatje
de nog steeds volle agenda biedt altijd wel een gaatje.
In Ugchelen, je hoort er bij
en bent toch helemaal vrij!!

Janny Hommes- de Boer

—————————————————————————–

1968 – 2008

Waar vind je zoveel gezelligheid,
creativiteit en saamhorigheid
en krijg je interessante lezingen bovendien.
Dat laat de Vrouwenvereniging Ugchelen ons zien.
Er wordt veel gelachen.
Er is aandacht voor elkaar.
Een pluim voor de vriendinnen,
die steeds weer iets nieuws verzinnen.
De wens is dat we zo door mogen gaan
tot het 50-jarig bestaan.

Inge Huiskes

—————————————————————————–

Complimenten aan het bestuur

Terwijl ik het programmaboekje door zit te bladeren,
Besef ik, dat er voor het bestuur heel wat valt te vergaderen.

Wat een opgave om voor iedere maand weer iets leuks te verzinnen!
Laten we september 2007 maar eens beginnen.
Twee echte Schokkers, Jannetje en Dubbel, hoe kregen jullie die in vredesnaam binnen?

Het is echt onbegonnen werk om een heel jaarprogramma de revue te laten passeren.
Dus laten we het bestuur een groot compliment geven en hun enthousiasme eren.

Gelukkig hoeven ze niet alles alleen te doen.
Want de vereniging is in het bezit van vele commissies, die allen een duit in het zakje doen.

Denk maar eens aan de PRC- Fiets- Reis- Doe- en Kerstcommissie.
En natuurlijk kunnen we dit jaar beslist niet vergeten de “Jubileumcommissie”.

De grote creativiteit van allen en de saamhorigheid
is wat mij ontzettend verblijdt.
Nu ik dit zit te pennen.
Ben ik mezelf aan het verwennen.

Turks brood met een heerlijke Tineke saus.
Bestuur, commissies en alle vrijwilligers, van mij krijgen jullie dan ook een heel groot
A P P L A U S !!!!!!

Ali van den Hul

—————————————————————————–

40 jaar Vrouwenvereniging Ugchelen

45 jaar geleden, hebben een aantal leden van de K.V.G. afd. zuid,
een eigen afdeling Ugchelen gestart,
als katholieke groep, werd hier veel van verwacht.

Enkele nonnen van Caesarea waren ook van de partij,
Zo zaten we dicht bij de brij.

In Caesarea konden we voor onze activiteiten terecht,
Daar was de start, het was echt.

Al snel wilden andersdenkende vrouwen ook mee,
Daar was ons groepje vrouwen echt content mee.

Maar wat schetst onze verbazing, het hoofdbestuur wilde hier niks van weten,
Alleen een katholieke vereniging moest het heten.

Wij als kleine Ugchelse gemeenschap hebben toen besloten, neutraal te worden.

Mevr. Hakkenes, als hoofdbestuurder, had hiervoor wel begrip,
Zij hielp ons overal mee en gaf regelmatig een tip.

Trots als een pauw waren wij,
maar ook zij.
We moesten wel de eindjes aan elkaar knopen,
En verkochten regelmatig bingoloten.

We hebben hiervoor vele bedrijven aangeschreven,
En kregen veel reacties, wat zullen we nu beleven.

O.a. van Bakkerij Smelik kregen we dozen amandelbroodjes,
Van C&A een nachtpon, van de Hema en V&D handdoeken en andere cadeautjes.

Wat waren we trots op onszelf,
De bingoavonden waren een groot succes.

De vereniging groeide en groeide,
Het honderdste lid meldde zich.

We moesten voor een ander onderkomen aan het werk,
De nonnen gingen Caesarea verlaten,
Na een aantal jaren gingen we naar de Bonifatiuskerk.

Het is gelukt, we hebben nu een vereniging, die is ijzersterk,
Het is het resultaat, van ons aller werk.

Mijn hart ligt voor een groot gedeelte bij de vereniging,
Nog altijd probeer ik me in te zetten voor ons levenswerk.

Miny Hylkema

—————————————————————————–

Vrouwenvereniging Ugchelen 40 jaar een feit
Van 1968 tot 2008, dat is een hele tijd

In 2048 bestaat de vrouwenvereniging dus alweer 80 jaar
Dan ben ik 40 jaar lid, maar zelf wel 100 jaar.

Onze vereniging zal dan zeker nog wel bestaan
Maar, zou ik dan al naar de hemel zijn gegaan?

Vandaag . . . laten we genieten van het mooie heden
Want we zijn immers toch zeer tevreden

Met een vereniging die van alles voor regelt en doet
Voel ik mij prettig en goed

Leny Jansen

—————————————————————————–

In Epe ben ik geboren.
Met veel plezier heb ik daar gewoond.
Totdat mijn schoonzoon zei:
Kom toch naar Ugchelen.
Er is naast ons een huisje vrij.
Daar heb ik geen spijt van.
Het was een heel goed plan.
Zo werd ik gevraagd voor een avond Vrouwenclub.
Dat was mijn geluk.
Met een reisje ging ik mee.
Dat was ook een mooi dag idee.
Toen werd ik ook bij de Bowling club gevraagd
Dat was ook mij een groot geluk.
Ook gingen wij eens dagen op reis
En ‘s avonds Bowling en voor mij geen prijs.
Zo zijn er ook mooie avonden geweest.
Ook Kerstmis is altijd een mooi feest.
Want met zo’n Vrouwenclub in Ugchelen
Kan mijn leven niet meer stuk.

Bep Jansen-Beumer

—————————————————————————–

Een vriend

Een vriend is als een paraplu bij regen.
Hij vangt de grootste druppels op.
En zit het in je leven eens wat tegen,
Dan maak je bij zo’n vriend gewoon een stop.
 
Een vriend is als de schaduw in de hitte.
Je blaast er stoom af als je ziedend bent.
Hij is de boom waaronder je kunt zitten.
Je voelt je daar begrepen en gekend.
 
Een vriend is als een spiegel in je leven.
Hij laat je zien wat goed is en verkeerd.
Hij is niet bang om op jou kritiek te geven.
En zegt je ook wat hij in jou waardeert.
 
Een vriend toont als een prisma alle kleuren.
Het leven lijkt opeens veel minder grauw.
En wat er verder ook zal gaan gebeuren,
Hij geeft het leven kleur, speciaal voor jou. 
 
Julia Jansen

—————————————————————————–

Vrijwilligers,

Vrijwilliger zijn is vrijwillig
maar niet vrijblijvend.
is verbonden maar niet
ongebonden
is onbetaalbaar
maar niet te koop.
is positief doen
met als enig doel
voor jezelf en de ander
een goed gevoel.

Annie Janssen

—————————————————————————–

Waarom

Waarom toch dat gevoel?
Heb je dan geen doel?
Wordt je iets aangedaan
En kun je er niet tegenin gaan
Alles bibbert binnenin
Je hebt het niet naar je zin
Waarom doen mensen om je heen
Toch zo star tegen iedereen?
Je kunt niets veranderen
Dat is de taak van anderen
Ze stoten af
Terwijl je om hun gaf
Zit het al lang in hun hoofd?
En is alle medeleven gedoofd?
Mensen, besef toch eens een keer:
Door aardig zijn leef je weer!

Gonny Jonker

—————————————————————————–

Gedicht van de lagere school klas 5

De Gouden Haan

Moet je horen, op de toren,
op de toren stond een haan,
Stond een haan met gouden veren,
dag aan dag te koketteren.
En de dorpse kippenschaar,
‘k denk wel duizend met elkaar
Keek eerbiedig naar de top
van de hanentoren op.
Kiekel kak zei een patrijsje,
een lieftallig kippen meisje
Ik respecteer, toch de moed van die meneer.
En een barnevelder zei, van een stoer geslacht zijn wij.
Die haan staat boven aan.
zo heel hoog en zo heel vrij
Hem behoort de heerschappij.
Jan de wind die hoorde dit,
Jan die stijf vol grapjes zit.
En hij zei tot stomme Hein,
hoor eens het zou zo aardig zijn
Haalde jij die gouden haan
eens tegen ‘t kerkepleintje aan.
Goed zei Hein, jij krijgt je zin, en hij vloog de wereld in.
Moet je horen, van de toren, van de toren woei de Haan
Woei de Haan met gouden veren
En de dorpse kippenschaar had schik,
want de Haan die was van “Blik”

Harmke van Kampen

—————————————————————————–

Gedichten

Gedichten zijn geschreven
om te lezen
te ontroeren
of te troosten
je gelukkig maken
en soms heel blij
te weten
dat er meer mensen
met die gevoelens zijn
dan allleen maar jij.

Cilia Kampes-Bosma

—————————————————————————–

De droom van mijn vader

Met kerstviering was het thema dromen;
Daar wil ik nog even op terugkomen;
Omdat mijn vader z’n eigen dromen had;
Trokken wij als gezin weg uit de grote stad;
Naar zoals men toen zei “een achtergebleven gebied”;
En daar stond je dan als westerse griet;
Het viel vies tegen in het begin;
Totdat ik hier kwam wonen met mijn gezin;
Nu wil ik nooit meer terug naar het wilde westen;
Want voor mij is Ugchelen het allerbeste;
Ugchelen, O Ugchelen wie hold zo van oe;
Met al oe kleizielig en dorpse gedoe.

Lies Kappenburg

—————————————————————————–

Reeds 37 jaar
Ben ik een Ugchelenaar
Oorspronkelijk kom ik uit het westen van het land
Door het werk van mijn man gingen wij van de zee naar het zand
Een eigen huis met een tuin was in het westen niet te doen
Maar in het mooie Ugchelen koste dat weinig poen
De kinderen deden hier veel aan sport
Die kwamen dus echt niets te kort
Zelf werd ik lid van de gym
Dit vond ik echt wel slim
Je leert de mensen dan beter kennen
En kan je in het dorp wat beter wennen
Door het dameskoor “Knap Eigen Wijs” en het tennis
Kreeg ik weer een nieuwe kennis
Zij was lid bij de vrouwenclub
Dus ging ik met haar mee hup hup
Ik werd als wachtend lid (nr. 35) ingeschreven
En nu maar wachten met angst en beven
Wanneer word ik een keer echt lid
Zodat ik ook helemaal bij het clubje zit
Dit zal best nog wel even duren
Ik kom wel af en toe bij jullie gluren
De oplossing als wachtend lid vind ik erg goed
Je kan dan zien wat de vrouwenvereniging zo al doet
Verder wens ik de club het allerbeste
Vandaar dit gedichtje als leuke geste

Els Kaptein

—————————————————————————–

Momenten

Momenten die zijn er elk uur, elke dag,
Een moment met een traan, een moment met een lach.
Een moment van verrukking door bomen die bloeien,
Door vlinders die samen in het zonnetje stoeien.
Een moment als een kind zegt: Ik vind je zo lief,
Met stralende oogjes spontaan en naïef.
Momenten van liefde, tederheid en trouw,
Momenten van afscheid, verdriet en rouw.
Momenten zo zwaar, bijna niet door te komen,
Waardoor je voor altijd weg zou willen dromen.
Dan wordt er een hand op je schouder gelegd,
Dat is een moment waarbij niets wordt gezegd.
Je krijgt weer de kracht om weer verder te gaan,
Gesteund en gelouterd in dit woelig bestaan.

Bep Klement

—————————————————————————–

Het verschil

Verliefdheid is een Vlinder
Die vliegt van bloem naar bloem
En zich geen zorgen maakt over morgen!

Liefde is een Bij
Die werkt van vroeg tot laat
De honing druppel voor druppel
In de korf brengt
En zorgt dat ze niet verkommert!

Uit de bundel : Zwart op Wit
Van mijn vriend Henk Diekslag uit Heerde.

Jopie Kerssen-Woutersen.

—————————————————————————–

Wintermorgen in het bos

Aan alle takken zag ik regendruppels beven,
net kerstballen, maar dan in het klein.
Ik zag de lichtjes dansend daarin leven
en wist niet dat het bos zo mooi zou zijn.

Soms viel een druppel stil in een plas water,
dat gaf een zacht en muzikaal geluid.
Ik dacht aan vroeger en ik dacht aan later . . .
ik sloeg mijn droomboek dicht, maar ‘t was niet uit.

Ik dacht: nu mogen er geen mensen komen,
dit is zo goed, ik ben hier heel alleen.
Ik zie niets anders dan de zwarte bomen,
en allerhande vogels om mij heen.

En stil ben ik het bos weer uitgelopen.
Wat was het mooi, al leek het dor en kaal,
de deuren naar de lente stonden open
en God reed binnen op een zonnestraal.

Uit: “Mag ik met je mee” van Nel Benschop

Joop Kloppers

—————————————————————————–

Een gedichtje van Myrna Goossens over
de liefde van een vader of moeder voor hun kind:

Als ik je aanschouw
Zie ik het grote wonder
Een deel van hem
Een deel van mij
En zoveel meer
De zon, de maan, de sterren
Jij bent alles tegelijk

Mini Kollerie

—————————————————————————–

Al 480 keren zijn de huizen één avond vrouwloos
Want ze verenigen zich dan in de soos
Wat hebben al die dames daar te zoeken
Nou het volgende staat in de boeken

Veertig jaar geleden is het Gilde in huize Caesarea ontstaan
In den beginne zijn zelfs nonnen daarin meegegaan
Uitgegroeid van 8 dames tot wel 150 leden
Met zelfs 25 aanmeldingen op de wachtlijst tot op heden

Menig vereniging vindt deze positie bewonderenswaardig
Dus dames we doen het zo met elkaar heel erg aardig
Diverse activiteiten passeren de revue
Lezingen over diverse onderwerpen met soms een déjà vu

De Hollandse identiteit is alom aanwezig
Want met kerstkaarten maken en bloemschikken houden wij ons bezig
Maar ook nemen we een kijkje in de keuken van andere culturen
Met een hoofddoekje om lopen we binnen de moskeemuren

Het vrouwencabaret kwam in Ugchelen spelen
Om met ons de maatschappelijke ins en outs te delen
Veranderingen houden wij dan ook niet uit de buurt
Zeker weten dat de Vrouwenvereniging nog wel 40 jaar duurt.

Paula Koning-Draaisma

—————————————————————————–

Stil maar

Even wachten
Even stil zijn
Want het leven moet zo zijn
Even schuilen
Even weten
Dat wij bij God zijn

Bep Kool

—————————————————————————–

Hierbij een gediggie
Van een import Ugchels wiggie.
12 jaar geleden, een nieuwe stek.
We vonden in Ugchelen een nieuwe plek.
Niet alleen een heel fijn huis.
Maar in het dorp voelen we ons thuis.
Daar heeft de vereniging een bijdrage in.
Ik heb het daar erg naar mijn zin.
Cabaret, soms wat geknutsel
De kerstviering, of een boerenkool gehutsel.
150 vrouwen, dus in het dorp veel bekende gezichten
Die nu allemaal proberen te dichten.
Een driewerf hoera voor een club die staat!
40 jaar, een felicitatie waard.

Ria Klos

—————————————————————————–

1968

1262304000 seconden
21038400 minuten
350640 uren
14610 dagen
2087 weken
480 maanden
160 kwartalen
===

40 jaar
===

2008

Vrouwenvereniging altijd actief geweest
En op 29 mei 2008 een groot feest.

Marian Knol

—————————————————————————–

Ik moet een gedichtje schrijven
Voor een boekje van de “Vereniging”
En om daar bij te blijven
Moet het iets meer zijn dan een “ding”

Dan sta je voor een keus
Wat wordt nu het onderwerp
Daar moet je serieus over denken, heus
en dan ga je aan het werk

Je zoekt naar iemand die je helpt
Je gaat naar eeuuhh dinges
Want dat is het eerste wat bij mij opwelt
Kijken of die goed van zin is

Na een tijdje met elkaar praten
Staat er wat op papier
Ik heb het niet in de gaten
Maar het resultaat zie je hier

Ik woon in Ugchelen, da’s een dorp
Van Apeldoorn naar hier een steenworp
En wat je hier nog vindt en dat is knap
Dat heet het Noaberschap
Klaar staan met elkaar en voor elkaar
En dat alles zonder een maar

Henny Kleemans

—————————————————————————–

Vierendertig jaar geleden is het nu
dat ik lid werd van de VU.
We woonden hier maar net
en werd ik op de lijst gezet.
? 30 dames waren hier te saam
en kenden iedereen bij naam.
Dank zij het bestuur dat er veel tijd aan wist te besteden,
Groeide het aantal naar steeds meer leden.
nog eens petje af voor het bestuur
Wat hebben we genoten menig uur
40 jaar vieren we heden
met alle dames 150 leden

Joke Kortlever

—————————————————————————–

Van origine ben ik een Deventer Stokvis
Zo heet een ieder, die in Deventer geboren is
Ik ben daar tot mijn huwelijk blijven wonen
En vervolgens naar Apeldoorn getogen
Na tien jaar de Maten kwam Ugchelen in het vizier
En daar woon ik nog steeds met veel plezier
Zo’n zes jaar geleden heb ik mij bij de Vrouwenvereniging opgegeven
En werd er vorig jaar als lid ingeschreven
Veel leden hebben al een gevorderde leeftijd
Maar dat doet niets af aan de vitaliteit
Het bruist van enthousiasme om er een mooi feest van te maken
Waarbij het mijn taak is de financiën te bewaken

Adri Kreuger

—————————————————————————–

Onze Vrouwenvereniging Ugchelen bestaat 40 jaar:

Groot feest!

Het is een bloeiende vereniging met veel creatieve en enthousiaste dames.
Er wordt veel georganiseerd: leuke avonden, mooie fietstochten, gezellige reisjes en, met als hoogtepunt, het kerstfeest.
Ieder jaar weer met iets nieuws op de proppen komen betekent heel veel vergaderen en organiseren.
Voor al die inzet, om anderen te plezieren, een heel grote pluim voor al die kanjers die door de jaren heen zo actief (geweest) zijn!!!!!!!!!!

Het jubileumfeest wordt vast een groot feest, ik kijk er nu al naar uit.

Bedankt,

Wil Krimp

—————————————————————————–

De Enige wereld.
die kleine wereld
waar je elkaar
zo menselijkerwijs ontmoet
groenstrook van herkenning
huis van verwantschap
glanzend trefpunt
waar je even
met die ander samenvalt
die enige wereld
die er toe doet
een grotere is er niet,
“goed dat je er bent”

Het gedicht “De enige wereld” van Hans Bouma is mijn lievelingsgedicht, omdat dit iets zegt over de relatie die ik heb met mensen.

Zoë Kuit

—————————————————————————–

Hierbij een klein gediggie
Van een verenigingswiggie
Ik ben geen Gorter of geen Brecht,
In rijmen ben ik echt heel slecht.
We vieren het 40 jarig bestaan
En hopen nog lang zo door te gaan.
Lid ben ik zo’n kleine vijf jaar
En is het gezellig al die vrouwen met elkaar.
Er is al heel wat de revue gepasseerd,
En hebben we er heel wat bijgeleerd.
Creatief heb ik daar ook mijn draai gevonden,
Daarom kan ik mijn gedichtje nu wel afronden.

Marijke Kuper

—————————————————————————–

De merel,

Daar zit een merel voor het raam
Mijn appeltjes te pikken.
Heel even wil ik dan
Op het raam gaan tikken.
Maar deze merel hoort bij mijn huis,
Elk voorjaar hoor ik hem weer zingen
Hij maakt van mijn huis een thuis.
Dus laat ik hem genieten van mijn appeltjes,
En kijk naar hem met veel plezier
Heeft hij in ‘t voorjaar misschien weer babbeltjes.

Anneke Lakerveld

—————————————————————————–

40 jaar VU (Wijs: Ugchelens volkslied)

Zo’n 10 jaar geleden – een hele goede zet –
Toen heb ik mijn naam op de wachtlijst gezet,
Géén spijt van gekregen, maar wél veel plezier.
De “VU”geeft aan ieder een massa vertier!

Refrein:
Vrouwenvereen’ging, voor mij ben je top
Met telkens iets anders, het raakt maar niet op!
We zijn met zovelen, het voelt altijd fijn,
‘t is leuk om een vrouw hier in Ugch’len te zijn.

We wand’len, we knuts’len, we zien cabaret
We passen soms hoedjes, het is dikke pret,
Soms dia’s, ‘n lezing, ‘n vleugje cultuur,
En fietsen doen wij in de mooie natuur.
Refrein:

De Kerst leven wij ieder jaar weer naartoe,
Met plannen en reeg’len: je wordt soms wel moe!
Maar is het zover – bij een heerlijk diner –
Dan zijn we tezamen weer blij en tevree.
Refrein:

Liesbeth Lankhuizen

—————————————————————————–

Vrouwenclub ugchelen, 40 jaar

Is dus middelbaar.
Volop in bloei,
Geweldige groei.
IJverig bestuur,
Besteedt menig uur
Aan vergaderen en organiseren.
Lezingen om van te leren.
Uitjes met de bus en op de fiets.
Ze staan werkelijk voor niets.
En dan de commissies niet vergeten,
Want het bestuur kan niet alles weten.
En leden met inzet en inspiratie,
Kwamen zelfs tot keukenrenovatie.
Alles op basis van een gezond bestaan,
Zo kunnen we 10 jaar verder gaan.

Riet Levelink-v.d. Heyden

—————————————————————————–

Veertig jaar vrouwenvereniging Ugchelen

Veertig jaar bestaan is heel erg bijzonder.
En 150 leden is in deze tijd een wonder!

Ik had eerst grote aarzeling om me aan te melden.
Ben toch gegaan om wat men over jullie vertelden.

Zelf, nu met eigen ogen, zie ik die verbondenheid;
Een verademing in deze voortdenderende tijd.

De avonden en de reisjes hebben me veel gegeven,
Ik wil het graag nog jaren met jullie samen beleven!

Als wachtlijstlid heb ik al kunnen aanhaken,
Toch zou ik graag ook Kerst willen meemaken.

Daarom is jullie voortbestaan mijn grootste wens.
Tot bevordering van de Ugchelse, vrouwelijke, mens.

Els van Lier

—————————————————————————–

Als je ergens in het land vertelt,
hoe het met ons kluppie is gesteld.
Dat er een wachtlijst is voor nieuwe leden.
Dat het even duurt voor je toe kan treden!
Hoor je vaak kreten van verwondering:
“Is zo’n klub niet een verouderd ‘ding’?”
Nou niet die klub van ons hier
De dames staan in de rij voor ons vertier!
De organisatie zit geweldig in elkaar,
En dat al bijkans veertig jaar!
Of het op ochtend, middag of avond is,
De programma’s zijn lang niet mis!
En alles loopt echt gesmeerd;
Want de klub is goed georganiseerd.
Bestuur, commissies en de leden,
zijn dan ook heel erg tevreden!
Met een gelukwens voor ons allemaal
Eindig ik mijn aandeel in dit jubileumverhaal!

Ida Linstra

—————————————————————————–

Als alle kinderen op aarde
Hand in hand tezamen gaan
Krijgt het leven veel meer waarde
Breekt eindelijk de vrede aan!

Ina Lonink

—————————————————————————–

Ik denk dat in dit gedicht, van Mischa de Vreede,
een grond van waarheid zit,

Oud worden, daar ben ik niet bang voor.
Ik vind het fijn.
Steeds meer sluiers worden weggerukt,
Zodat je steeds meer jezelf wordt.

Jeannette Lousberg

—————————————————————————–

Ik lag in mijn tuintje en sliep.
Toen kwam er iemand (Sieta of Tineke) die riep,
Fridy, Fridy je moet ontwaken,
Om voor de Vrouwenvereniging
Een gedichtje te maken.

Fridy Maas

—————————————————————————–

De Ugchelse vrouwenvereniging wat een organisatie!!!!!
Het programma heeft elk jaar weer veel variatie.
Nu weer een nieuw bestuur aan het roer,
Alles gaat vloeiend, zonder teveel rumoer.
Maar één ding kan niet stuk
De saamhorigheid met 150 vrouwen, wat een geluk.

Deze vereniging bestaat 40 jaar,
En we doen veel met elkaar,
Zo’n vereniging om trots op te zijn
Zoveel inspiratie, ze krijgen ons niet klein.
Ik hoop dat “moeder aarde” nog vele mooie jaren in petto heeft,
En dat ze “onze vrouwen” veel geluk en gezondheid geeft.

Joke Meijer

—————————————————————————–

In 1981 zijn we in het mooie Ugchelen neergestreken,
Als je hier eenmaal woont raak je nooit uitgekeken.
Gaandeweg de jaren,
Wil een mens steeds meer kennis vergaren.
De vrouwenvereniging is in Ugchelen een begrip moet je rekenen,
Dus rees bij mij de vraag: “wat kan dit voor mij betekenen?”
Als wachtlid begonnen, reeds 1 been binnen
Ik vond het geweldig de pret kon beginnen.
De donderdagavond in de winter, is het vaste prik,
Een lezing, een thema, gefröbel, altijd dikke mik.
Jaarlijks gaan wij, Het Vrouwvolk, weg met een bus,
Al kletsend, zingend, vragend, voor de chauffeur een hele klus.
Naar musea of andere interessante bedrijven,
Het is zo leerzaam, we kunnen er boeken over schrijven.
Tijdens zo’n reis wordt de inwendige mens niet vergeten,
Dus stoppen bij een restaurant waar lekker wordt gegeten.
Om zelf een steentje bij te kunnen dragen,
Heb ik mezelf als reiscommissielid voorgedragen.
Met veel plezier heb ik dit al een aantal jaren gedaan,
En hoop hier nog vele jaren mee door te kunnen gaan.
Met het uitzetten van fietstochten fiets ik ook graag mee,
Niet als commissielid, ik doe het graag en het stemt ieder tevree.
Wandelingen, optochten, levend kerstspel noem maar op,
De Ugchelse Vrouwenvereniging loopt voorop!

Henny Moerman

—————————————————————————–

In oktober 1986 ben ik vanuit Haarlem in Ugchelen gekomen
Dus van oorsprong ben ik een ‘Haarlemse Mug’
Het wennen in Ugchelen ging best wel vlug
Vooral toen ik in 1991 bij de Vrouwenvereniging op de wachtlijst kwam te staan
En in 1992 als lid verder mocht gaan
Het is een vereniging met veel activiteiten
Waar ik hopelijk nog vele jaren mag slijten
Nu bestaat de vereniging 40 jaar lang
En misschien gaat het tot 50 jaar zijn gang
Langer zou natuurlijk fantastisch zijn
Want zo’n vereniging in Ugchelen is toch Piek-Fijn.

Wil Mol

—————————————————————————–

Fietstocht naar Bronkhorst

De Ugchelse Vrouwen Vereniging ging er met de fiets op uit.
Vera wist een leuke route, naar Bronkhorst, een goed besluit.
Op weg naar Klarenbeek werd de weg gestremd
Door een kudde overstekende koeien werden we afgeremd.
In Klarenbeek stopten we al voor een kopje koffie in een café.
Ja, de mannen waren niet mee.
Door de bossen en langs ‘n landgoed, ‘n hele mooie weg.
Met de pont over de IJssel, we kwamen in Bronkhorst terecht.
Daar onze boterhammen opgegeten
en het stadje bekeken.
Toen weer terug op een andere manier
Een hele mooie dag, we hadden veel plezier.

Trienke Molag

—————————————————————————–

Robijn

In het jaar negentienhonderdzestig en acht
heeft een aantal fanatieke dames,
de Ugchelense Vrouwenvereniging tot stand gebracht.

Wat begon als een heel klein clubje,
groeide uit in de loop der tijd,
tot een grote gezellige vereniging,
die door velen wordt benijd.

Door het bestuur en diverse commissies
wordt jaarlijks heel veel werk verzet
om voor die grote groep van meiden
een aantrekkelijk programma voor te bereiden.

Gezelligheid staat hoog in ‘t vaandel,
dat is ook aan het ledental te zien.
Met een stop op 150
en een 30 tal wachtenden bovendien.

Op 29 mei gaan we feesten op het veertigjarig bestaan
en hopelijk maken we nog allemaal mee,
dat we over 10 jaar toosten
op ons Gouden Jubilee.

Maria Muselaers

—————————————————————————–

In Ugchelen is een vereniging die zich nuump, V.U. en o wee,
Doar drei ik noe zo’n 20 joar as lid in mee.
‘k Heb in dat kaarksien an de Bogaardslaan veule fijne uurtjes deur ebrach,
dat ha’k toen ‘k der an begonne niet edach.
‘k Bin op een oavond langs de zijde roete egoan,
en heb middels dia’s op de bergen van Zwitserland estoan.
‘k Heb Jan Terlouw heuren vertellen,
en Burgemeester de Graaf, die zich veur kwam stellen.
Met de doe oavond hew leuke dingen edoan,
en met de busse biw uut rieën egoan.
Och, en die Kesfeesten, wat een sfeer,
door kieke wie noar uut, elk joar weer.
‘k Kan hier niet alles memoreren,
maar ‘k wil al die mensen, die mien dat bezurg heb,
met dit gedigchien eren.
Mien wens is, dat ule zo deur meug goan,
dan viere wie over 10 joar, het vieftig joarig bestoan.

Geertje Nieuwenhuus

—————————————————————————–

Niemand kan een wicht verplichten
Om op commando iets te dichten
Uren ga je zitten staren
Zonder een gedicht te kunnen baren.
Het resultaat daarvan is hier te zien
De Vrouwenclub geeft me beslist géén tien.

Maja Niemeyer-Wallis

—————————————————————————–

Een vereniging met alleen maar vrouwen,
Kan’t alleen in een dorp volhouden.
40 jaar, dat is een hele tijd,
tijd die soms stilstaat en soms voorbij glijdt.
We hebben het allemaal heel erg druk,
Maar wat hebben wij een geluk,
1 keer per maand een avondje uit gaan,
naar ‘t kerkje aan de Bogaardslaan
voor ontspanning, naar een lezing of cabaret,
naar een doe avond of andere pret.
Wandelen en fietsen gaan we ook elk jaar,
En reisjes maken we met elkaar.
Kerst dat is het mooiste feest,
Dat weet je pas, als je er bij bent geweest.
Alle commissies zijn er maar druk mee,
Maar iedereen is heel tevree.
En zo hopen we met elkaar,
Tot over 10 jaar.
Dan staat iedereen weer klaar
Want dan bestaan we 50 jaar.

Wil Nieuwenhuis

—————————————————————————–

40 jaar Vrouwenvereniging

Veertig jaar een hele tijd met zoveel leden
Al die vrouwen waar komen ze toch vandaan.
En nog wel honderdvijftig leden . . . . zoveel.
Die komen iedere maand bij elkaar.

Al die vrouwen komen dan bijeen.
Hebben wat te kwebbelen over hier en daar.
Over koetjes en kalfjes en nog veel meer.
Maar er was altijd een hele goede sfeer.

Als laatste alle mensen die nu en jaren hiervoor,
Bestuur en al die anderen er om heen.
Zij hebben gezorgd voor leuke avonden.
Allemaal heel HARTELIJK BEDANKT.

Diny Nijhof

—————————————————————————–

Regen

Als de lucht zo stralend blauw is
Vinden we dat een zegen
Maar zonder veel bewolking
Hebben we geen regen
Als dat dan het geval is
Zou alles dor en kaal zijn
Niets zou dan meer groeien
Dat zou dan fataal zijn
Ook geen water om te drinken
Zonder dat ook geen bestaan
Het is dus ondenkbaar
Dat het zo zou kunnen gaan
Dus niet zeuren als het regent
Zeg niet wat ‘n kater
Zie het als een mooi geschenk
Dat hemelse regenwater.

Margreet Oerlemans

—————————————————————————–

de liefde is iets heel gewoons
niets mistigs en niets vaags
je houdt mekaar gewoon goed vast
en . . . . . schudden 3x daags

Mies Onderstal

—————————————————————————–

Verlangen

Ik verlang zo naar mijn eigen plekje
Met bomen, bloemen en struiken.
Waar ‘t niet altijd door waait
En ik het bos kan ruiken.

En op ‘n weggetje van zand
Zo maar loop te dromen.
Met zachtjes op de achtergrond
Het ruisen van de bomen.

Joke Onderstal

—————————————————————————–

Klein
Als kind droomde ik zo vaak
om groot te zijn.
Stoer, snel, sterk, zelfstandig,
het leek allemaal zo fijn.
Toen wist ik niet beter,
ik was nog zo klein.
Maar nu het leven
heel snel langs me schiet,
en met het ouder worden
straks in het verschiet,
was dat klein zijn
eigenlijk zo gek nog niet.

Genieten
Genieten van de pracht van de seizoenen,
Zowel de warmte als de kou,
De regen en de dauw,
te willen zoenen.
Leren van het nachtelijk donker te gaan houden.
En altijd op het ochtendgloren te vertrouwen.

Bang zijn
Ik hoef niet meer bang te zijn
me verstoppen achter gesloten deuren.
Ik moet niet meer bang zijn
om alles wat mogelijk staat te gebeuren.
Ik wil niet meer bang zijn
voor wat mij kan overkomen.
Ik zal niet meer bang zijn,
maar genieten van mijn dromen.
De dood stond even aan mijn bed.
Lieve Heer, bedankt, dat ik het heb gered!

Plonia Oosterkamp

—————————————————————————–

Zomaar een gedicht

Een januaridag, in een grijze sluier
een gevoel van huiver.
De winter is nog niet geweken
maar geen sprake van vorst of een winterdeken.
Toch gaan de dagen voorzichtig lengen
om straks de lente weer te brengen.
De natuur ontwaakt, een nieuw begin
we krijgen er met z’n allen weer zin in.
om van het voorjaar te genieten
in welke vorm we het ook gieten.
Wandelen, fietsen, de tuin bewerken
aan iedereen is het te merken.
Maar in het voorjaar komt er ook een jubileum aan
en dat zal niet ongemerkt voorbijgaan.
Van harte proficiat op 29 mei 2008 met deze festiviteit
40 jaar Vrouwenvereniging Ugchelen, een fantastisch feit.

Ria Otten-te Loo

—————————————————————————–

Meedoen

Meedoen aan ‘n boekje voor het 40 jarig jubilee,
dat valt waarachtig niet mee!
Ik kan om me heen kijken wat ik wil,
Maar in m’n hoofd blijft het stil.
Dan komen er ineens die gedachten:
hoe fijn het is om geadopteerd te zijn door
de club van de Middachten!
Als een vreemde eend in de bijt,
Kun je nu toch ook nog eens je verhalen kwijt.
Zo werd het voor mij:
Een échte vereniging, dat maakt je blij.
Zoveel energie en inzet van velen,
Om samen te mogen delen.
Hoop dat de vrouwenvereniging nóg
40 jaar mag leven.
Al zullen velen van ons dat niet meer beleven!

Simone Pape

—————————————————————————–

Hallo, hier ben ik weer,

Jarenlang ben ik lid geweest van
de Ugchelse Vrouwenvereniging.
In die jaren heb ik ontzettend genoten
van de leuke mensen, excursies en de
reizen b.v. Londen.
Helaas moest ik door drukke werkzaamheden
een aantal jaren verstek laten gaan.
Binnenkort sluit ik mijn actieve loopbaan af,
en hoop wat meer aan mijn hobby’s te doen.
En uiteraard ook weer lid te worden van
de Vrouwenvereniging.
Ik verheug mij weer op de gezellige avonden
met de Ugchelse vrouwen.

Antoinette Peter

—————————————————————————–

ik hoor erbij

daar gaat de bel – ‘t is half acht
ga je mee? – fijn dat je op me wacht
nog meer vrouwen gaan er mee
de stoep is smal – dus twee aan twee
heel zachtjes denk ik blij
ik hoor erbij – ik hoor erbij

en lopend door de stillen straten
huizen verlicht – huizen verlaten
komen we bij het kerkje aan
dat je al van ver ziet staan
gelach – gepraat – de geur van koffie
hallo – gezellig zeg – wil je ook een kopje?
heel zachtjes denk ik blij
ik hoor erbij – ik hoor erbij

het samenzijn vol warmte en plezier
met dia’s – cabaret – voordracht – altijd vertier
zo is het elke keer weer een feest
als je bij de vrouwenvereniging in Ugchelen bent geweest
gefeliciteerd bestuur
met het 40 jarig bestaan
ik hoop dat het jaren zo door mag gaan
en zachtjes denk ik blij
ik hoor erbij – ik hoor erbij

Charlotte Puister

—————————————————————————–

Ver van Hellendoorn gekomen,
ben ik in Ugchelen gaan wonen.
Wat dichter bij onze kinderschaar,
daar zitten wij nu bijna drie jaar.

Als ex-lid vrouw van het platteland,
loop ik vaak met manlief door ‘t veluwezand.
Genietend van de mooie natuur,
want die vind je hier nog zo puur.

Zo vond ik tijdens mijn inburgering
al snel de Ugchelse Vrouwenvereniging.
Daar werd ik voorlopig voor even
als zoveelste wachtlijstlid ingeschreven.

Graag voldoe ik aan het verzoekje
voor het nieuwe verenigingsboekje.
Met de felicitaties van alle mensen
en voor de toekomst mijn beste wensen.

Gré van der Pal

—————————————————————————–

Er was een tijd heel lang geleden
De mensen waren toen tevreden.
Men had geen brood en soms geen werk.
Maar allen stonden we heel sterk.
Want in die tijd, al klinkt het raar,
Had men wat over voor elkaar.
En was er soms een grote nood
Dan was de hulp van ieder groot.
Toen kwam de tijd van overvloed.
De zaken gingen heel erg goed.
Voor ieder was er volop werk.
En allen voelden zich heel sterk.
Niemand had er plots nog tijd
Voor ziekte en voor narigheid.
Men stond, al klinkt het soms gemeen,
Bij al die voorspoed soms alleen.
Bedenk toch allemaal vooral,
Dat hoogmoed vaak komt voor de val.
En dat de tijd eens komen gaat
Dat voor berouw het is te laat.
Dan kun je bloemen niet meer geven
Wat je vaak naliet tijdens het leven.
Vandaar ook deze wens:
Wees aardig voor je medemens.
Ik las het gedicht ergens en vond het erg leuk.

Dinie Pol-Brink

—————————————————————————–

Een donderdagavond,
koud;
Een heldere sterrenhemel,

een zaal voor vriendelijke vrouwen,

ik word warm van binnen.

Bep Rappoldt

—————————————————————————–

Wat is de kracht van het verhaal
Wat heeft het ons te geven
Levens gaan voorbij
Het verhaal blijft verder leven

Tijd en gevoel
In woorden bevroren
Wachten om te mogen stromen
Als het hart ze zal horen

Zal worden aangeraakt
Door de essentie
Van dromen, gevangen in woorden
Afgestemd op de juiste frequentie

Dat is de kracht van het verhaal
Dat heeft het ons te geven
Niet ik, maar mijn verhaal
Zal verder leven.

Anja de la Rambelje-Pirovano

—————————————————————————–

Alleen . . . . Samen

Alleen,
Geen overleg
Snel
Geen misverstanden
Gewoon je eigen inbreng
Je eigen niveau, niet meer en niet minder
Gevoels-neutraal

Samen
Wel overleg
‘t duurt wat langer
Eerder kans op een misverstand
Je komt uit op ‘t gemiddelde niveau
‘t kan een tópervaring zijn, maar ook wel ‘ns doffe ellende . . .

En ach, weet je,
‘t heeft allebei wel ‘n beetje 😉

Sieta van Rede

—————————————————————————–

40 jaar verenigingsleven
waar ik er 15 jaar van mocht beleven.
Kleine feestjes, grootse bijeenkomsten en gezellig met elkaar
hebben veel vreugde en plezier gegeven
en maakten het echte verenigingsgevoel waar

De saamhorigheid onder de leden was groot
met avonden die veel variatie bood
Het was steeds weer een feest
door verschillende artiesten, schrijvers en uitstapjes
maar door de leden zelf nog het meest.

Heel veel vriendschappen heb ik opgedaan
in de jaren dat ik hier naartoe ben gegaan
Fijn dat ik er deel van uit mocht maken
en ik hoop nog lang te genieten
van onze leden, de optredens en de bijbehorende zaken

Veertig jaar verenigingsleven
waar ik er 15 jaar van mocht beleven
Ik wens de vereniging nog heel veel jaren
een goede toekomst, eensgezindheid en vermaak
maar vooral dank voor de goede dingen die er waren.

Cilia Reiding

—————————————————————————–

Ugchelse Vrouwenvereniging alweer 40 jaar actief;
‘n jubileum wordt gevierd, vandaar deze dichterlijke brief;

Graag feliciteer ik de vereniging met dit heerlijke feit;
Opdat nog vele jaren volgen, tot in lengte van tijd;

Samen zijn, samen doen, op creatieve leest;
Heeft al geleid tot menig feest;

Avonden gevuld met zang, lezingen en cabaret;
Het bestuur heeft vaak alles op alles gezet;

Deze inzet verdient een grote pluim;
Geheel vrijwillig, zonder verzuim;

Gezelligheid en ‘n open sfeer;
Tref ik aan, keer op keer;

Hiervoor mijn grote dank en respect;
De Ugchelse vrouwensoos is perfect!

Nog vele jaren wens ik u toe;
Bedankt!

Tineke Robers-de Groot

—————————————————————————–

Filosoofje

Elke dag opnieuw proberen
Om de ander te waarderen
Elke fout ten goede keren
Door daarvan gewoon te leren

En merken dat je wijzer wordt
Dat is toch wijzer worden sport
En als je eens inwendig mort
Denk niet zo gauw ik kom te kort

Helga Roelofs

—————————————————————————–

Cadeautje

Ik heb een hele mooie droom
Die stop ik in een doosje
Versier het met een roosje
En stuur het naar jouw home

Loes Rozier

—————————————————————————–

Ik ben nogal ‘n piekeraar over alles wat mij of mijn geliefden zou kunnen overkomen en wat nooit gebeurt, gelukkig.
Mijn moeder zei dit gedichtje van Nicolaas Beets (het hangt op ‘n tegel achter mijn bed) vroeger ook al voor mij op en zie hier . . . misschien hebben jullie er heden ten dage ook nog wat aan!

Bemoediging

Een mens lijdt dikwijls het meest
Door het lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op zal dagen
Zo heeft men meer te dragen
Dan God te dragen geeft.

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar
Maar komt het eens in huis
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.

Ted van Rijn

—————————————————————————–

Geen gedicht

Th  
A  

Th  
A  
Th  

A  

Th  

A  

Th  

A  
Th  
A  
Th  

A   

Hoe lang ben jij al lid van de V.U?
Ik ben al meer dan 30 jaar lid van onze vereniging, die met 150 leden en ± 40 wachtlijstleden behoorlijk uniek is.
En jij, wanneer werd jij lid?
Ik geloof dat ik vanaf ’79 lid ben, dus dat wordt 29 jaar. Weet jij wie jou geïntroduceerd heeft?
Mijn schoonzus Iet Scherling, die woonde toen hier in Ugchelen
Ik weet het niet meer, zoals ik zoveel niet meer weet. Ik weet wel dat ik na een jaar gevraagd werd als bestuurslid en secretaresse werd, jou leerde kennen want jij zat al in het bestuur, Tineke (van den Hazel) leerde kennen, Miny (Hylkema) en Diny (Bosman). Wij vormden toen het bestuur en dat was een heel leuke tijd.
Weet jij nog hoeveel leden we toen hadden?
Ik dacht een stuk of 80 – 85. Vervolgens ging het heel goed met de vereniging (het zal de tijdgeest wel geweest zijn). We zaten binnen een paar jaar op 100 leden. Toen is besloten het kookboekje “100 leden, 100 recepten” te maken. Volgens mij heb jij dat samen met Tineke gemaakt
Dat klopt, het was (natuurlijk) een idee van Tineke. Het leuke van dit boekje is dat iedereen een eigenhandig geschreven recept instuurde, soms met een gezellig tekeningetje erbij. Deze werden gekopieerd en gebundeld in een ringband en dat was het 1e boekje van onze club. In 1990, 50 jaar na dat de oorlog begon, hebben we samen “Ode aan de huisvrouw” uitgebracht. Een heleboel leden hebben herinneringen aan de oorlogstijd zelf geschreven of door ons op papier laten zetten. Jij hebt zelf ook je bijdrage geleverd hè?
Ja, van mij staat er ook een verhaal in over een gebeurtenis die me altijd is bijgebleven. Soms waren de verhalen spannend of ontroerend en soms grappig én ze waren heel herkenbaar
Dat was ons 2e boekje
En nu bij het 40-jarig bestaan van de V.U. verschijnt het 3e boekje. Het wordt een boekje met allemaal ‘gediggies’. Maar ik kan geen gedichten schrijven
Nou, eerlijk gezegd heb ik ook niet van die creatieve gaven. Maar het mag ook een verhaaltje zijn
Wat vind je er van als we nu eens samen een verhaal in dialoogvorm schrijven?
Ik geloof dat we dat al aan het doen zijn!
Mooi, dan is dit onze bijdrage aan het 40-jarig jubileum.
Zullen we afsluiten met de wens dat het nog heel lang heel goed mag gaan met onze
unieke Vrouwenvereniging Ugchelen
Ik sluit me daarbij volledig aan.

Ali Scherling (A) en Thérèse van Wijk (Th)

—————————————————————————–

Veertig jaar ‘Vrouwenvereniging Ugchelen”

Veertig jaar alleen maar vrouwen bij elkaar.
Elk jaar wensen we weer gelukkig nieuwjaar
met een hapje en een drankje, want er zijn geen wanklanken.
Het bestuur doen we dan ook regelmatig bedanken.
Leuke ideeën komen er dan ook los,
zoals vijftien jaar geleden het Vrouwenbos.
Ook hebben we kleedjes op tafel met onze naam
en met honderd leden kwam daar het receptenboek achteraan.
De vereniging bloeide en groeide, er zijn nu zelfs wachtlijstleden.
En dan nu, na veertig jaar, een gedichtenbundel van eigen werk.
Dat bewijst toch wel: met zo’n vereniging staan we sterk.

Wilma Schut

—————————————————————————–

Het regent, het regent,
de pannen worden nat.
Dat doen de bonte wolken
die nu worden gemolken
uit het volle regenvat.

Het regent, het regent
ooh wat een leuk geruis.
De mensen op de wegen
die denken wat een regen
en hollen hard naar huis.

Het regent, het regent
de vogel op zijn nest
die heeft een dak van lover
en denkt dit gaat wel over
ik vind die regen best.

Het regent, het regent
straks komt weer zonneschijn
en heel de bonte wereld
zo leuk en lief bepereld
zal straks veel mooier zijn.

Ritha Siemelink

—————————————————————————–

Gewoon zijn wie je bent
En doen wat je kan
Op het juiste moment

Hermien Sondermeijer

—————————————————————————–

Soms lijkt het er wel een beetje op
Er valt op de avonden soms veel te leren
Ook al ben je niet gezegend met een knappe kop
In de 40 jaar zijn we vrouwen geworden met grijze haren
De eerste jaren praatten we over onze kinderen
wat we daarmee hebben ervaren
Nu hebben we bijna allemaal kleinkinderen,
dat is leuk en zonder zorgen
de vreugde ervan houden we niet verborgen
We fietsten door het kroondomein
naar het boomstammen kunstwerk ‘De Kathedraal’
De hele dag zagen we niet één wild zwijn
Ja wie gaat er nou niet voor 34 vrouwen aan de haal!

Nel Stokkel

—————————————————————————–

Ben geboren en getogen in het westen van het land
Dicht bij de zee, en het strand
Ik zag de lichtbundels van de “vuurtoren”
en hoorde het naargeestig geluid van de “misthoren”
Het Kurhaus en de Pier
Nu woon ik alweer 40 jaar hier.
40 jaar vrouwenvereniging
40 jaar jubilee
ik doe graag aan het boekje mee.
In het witte kerkje aan de Bogaardslaan
komen wij Donderdags, eenmaal in de maand, tezaam.
Luisteren naar een bekende schrijver of schrijfster
Dia avond over de 4 jaargetijden
Het vrouwenbos, met de mooie bank
De bomen die we zelf hebben geplant.
Die avond in “Ugchels Belang”
Met Conny v.d. Bosch, met toneel en zang.
Die middag met de Canadese vrouwen
De Kerstavonden, zo sfeervol,
Nieuwjaarsreceptie, met oliebol.
Het is te veel om op te noemen.
We zullen onze vrouwenvereniging altijd blijven roemen.

Annie Taal

—————————————————————————–

Recept om meer te bewegen

Koop in het najaar tien zakjes bolletjes, liefst wilde hyacinthen
maak tien wandelingen ergens in de bossen
stop om de kilometer een bolletje in de grond
noteer hoe je gelopen bent
maak in het voorjaar tien controlewandelingen
herhaal dit elk jaar

Als een kind je huis betreedt, maakt ‘t twintig jaar zoveel lawaai dat ‘t nauwelijks te verdragen valt.
Als ‘t weggaat, is de stilte daarna onverdraaglijk.

Logica brengt je van A naar B, maar verbeelding brengt je overal.

Het gaat er niet om hoeveel jaren je aan je leven toevoegt.
Het gaat erom hoeveel leven je aan je jaren toevoegt.

Anneke Terbeek

—————————————————————————–

In liefdevolle herinnering

Aanwezig in afwezigheid
en daarom nooit verleden tijd
Talloze herinneringen blijven leven
voorgoed in m’n bestaan geweven

Missen doe ik je elke dag weer
soms wat minder, vaak wat meer
Zeven was je toen je me verliet
dappere vent, nog steeds onmetelijk veel verdriet

M’n leven verder zonder jou
is als een lucht, vaak oh zo grauw
Maar lief ventje, weer gerust
jouw portret wordt steeds gekust.

Moeder van een overleden kind

D.T.

—————————————————————————–

De “kroon” op m’n verjaardag

Als wijkleidster van de Vrouwenvereniging
Heb ik het reuze naar mijn zin.
We kijken altijd weer uit naar de kerstviering.
Maar ééns in de zoveel jaar
gebeurt het dat ik niet meezing.
Dan vallen het kerstdiner en mijn verjaardag samen.
Tijdens het diner hebben de dames uit mijn wijk
met elkaar iets zitten te beramen.
Na afloop van het kerstdiner kwamen
er dames, ongeveer een stuk of zeven
ze begonnen luidkeels te zingen ‘lang zal ze leven’
en ze hebben mij een bloemetje gegeven.
Daarna zijn ze weer naar huis gegaan.
Het was een leuke verrassing.
Ik heb hier niets van geweten.
Daarom zal ik het nooit meer vergeten.

Marietje Tiedink

—————————————————————————–

Mijn spiegelbeeld

Er hangt een spiegel in de gang
Hij is groot en met een mooie houten lijst
Ik kijk er in en vraag me af
Word ik dikker
Is mijn neus soms scheef
En hoe zit het met mijn haren

Er hangt een spiegel in de gang
Hij is groot en met een mooie houten lijst
Ik kijk er in en vraag me af
Moet ik mijn lippen wat blijkleuren
Worden mijn konen iets flets
Misschien kan ik zo mijn spiegelbeeld wat opfleuren

Er hangt een spiegel in de gang
Hij is groot en met een mooie houten lijst
Ik kijk er in en vraag me af
Is een spiegel nou om in te kijken
Of om mezelf met anderen te vergelijken

Opeens zag ik in een waas
Het meisje, donkerblond en best wel mooi
Haar ogen prikten tranen
Ik zag haar verdriet
Ik wilde haar wel troosten
Maar, . . . . spiegels praten niet

Marijke Tiemessen

—————————————————————————–

De Vrouwenvereniging

Veertig jaar geleden is heel spontaan
de Ugchelse vrouwenvereniging ontstaan.
Eerst pittoresk en klein
maar nu één die er mag zijn.
Maandelijks komen ze bijeen.
dan is er cabaret, doe avond, sprekers, avonden voor iedereen.
Nu een bloeiende vereniging met een groot ledental
Dat haar 40 jarig jubileum gaat vieren met een groot bal.

Geertje Tork

—————————————————————————–

Ugchelen oh Ugchelen
we houden zo van jou
Zoek je ontspanning, sport of cultuur
Je loopt in Ugchelen nooit tegen een muur
Neem nou de Vrouwenvereniging
40 jaar bestaat al deze club
Altijd wordt er met vereende krachten gewerkt
Dat hebben wij als lid wel gemerkt
Uiteenlopende zaken
ze weten er altijd wat van te maken
Hopelijk komen er nog vele jaren bij
en zijn de dames in de toekomst ook blij
Om lid van deze vereniging te zijn oké
want zij gaan met opgewekte moed met de tijd mee

Marijke Tutein Nolthenius

—————————————————————————–

1968 – 2008

De Ugchelse Vrouwenvereniging
Dat is me een beleving
Wij vrouwen staan als een man
hebben altijd wel een plan
Zo is onvervaard
onze aard
Zo ook met het veertig jarig bestaan
Daarna willen we weer opgewekt en vrolijk verder gaan
Voor bestuur en commissies een pluim op de hoed,
ze zijn altijd geweldig en goed
Want, veertig jaar Ugchelse vrouwen
een bron van vertrouwen

Rieny van Uffelen

—————————————————————————–

Lieve mens, waar is de tintel in je eigen rode bloed?
Lieve mens, waar is de blijheid
de bloemen op je hoed?
Hoe bestaat het, is de koek al op
Wat heb je dan gehad?
Als ik die mensen zie
die moeie mensen zie
Dan denk ik vaak de mensen zijn het zat.
Oh, ik wil niet zeggen, dat ik meer ben dan een ander
misschien wel minder, maar wat doet het er ook toe.
Ik wil alleen maar zeggen ieder die het wil horen
Het is niet waar, we zijn geen sikkepitje moe!
Kom, gooi de loper uit
de rooie loper uit
voor elke pasgeboren baby,
elke bruidegom en bruid
kom gooi de loper uit,
de rooie loper uit
voor elke zilveren jubilaris
en voor de lente aan je ruit.
Ik wil het daglicht drinken uit mijn beide handen
en op een duintop heerlijk ademen in het groen
Ik voel nog zoveel vuur in ‘t gouden zonlicht branden
d’r is zoveel, ontzettend veel te doen.
Want de zon is niet moe
de maan is niet moe
de sterren zijn nog lang niet uitgeblust
en de dag is niet moe
de nacht is niet moe
de verliefden zijn lang niet uitgekust.
Dag zon, dag zon, dag zalig hemelding
d’r is geen macht die ooit je kracht zal doven
drapeer vandaag dat kleed van licht
rond ons vermoeide aangezicht
en leer ons weer in het geluk te geloven!!!

Van: Toon Hermans

“I shall pass through this world but once. Any good therefore that I can do, let me do it now, for I shall not pass this way again”

Lijfspreuk van:
Yvette Upwich-Fernandes

—————————————————————————–

Vergelijking

Iedere derde donderdag van de maand
is er in Ugchelen iets gaand.
Dan komt het kerkje aan de Bogaardslaan
tot leven en . .
en het duurt maar even,
of het is één groot kakelend kippenhok.
Alleen . . . kippen gaan bij ‘t donker worden op stok.
Het geklets en gelach is dan niet van de lucht.
De voorzitster slaakt een diepe zucht
en probeert de groep stil te krijgen.
En ja hoor, tijdens de lezing zit de meerderheid te zwijgen.
Maar o jé, houdt de spreker even zijn mond,
gaat het gekakel weer in ‘t rond.
Zo gaat het al 40 jaar!
Reuze gezellig, dat is waar.
Alleen . . . het gekakel van kippen levert
meestal eieren op, bij ons niet . .
en hiermee houdt de vergelijking dan ook op.

Joke Veeneman

—————————————————————————–

Jubileum
 
Veertig jaar komen wij op donderdag bijeen
Voor de gezelligheid komen wij niet alleen
Een lezing, diavoorstelling of muziek
Een cabaretgezelschap, altijd ludiek
 
Ook wandelen of fietsen staat ons aan
Of gezellig met de bus op reis gaan
Dan het hoogtepunt van het jaar
De kerstviering, is prachtig voor elkaar
 
Het bestuur, de commissies stuk voor stuk
Zijn voor alle leden druk
Veertig jaar zijn we bijeen geweest
We vieren met recht een heel fijn feest
 
En is er lief of soms ook leed
Daar wordt zeker aandacht aan besteed
Ja, wij zijn zorgzaam voor elkaar
Daardoor bestaat de VU al veertig jaar.
 
Lidwien Verheggen

—————————————————————————–

40 jaar Vrouwenvereniging Ugchelen

In 1968 werd opgericht “Het Katholieke Vrouwen Gilde”
gezellig bij elkaar zijn, dat was hetgeen men wilde.
Van Caesarea werd verhuisd naar de Bonifatiuskerk,
want de club werd met vele dames versterkt.
Een nieuwe naam “Vrouwenvereniging Ugchelen” werd bedacht
en eenieder was tevrêe, zoals verwacht.
Meer dan 25 jaar was ik getuige, van hetgeen werd georganiseerd,
Het is teveel om op te noemen, er is ongekend gepresteerd.
We vierden feest voor het Jubileum van 25 jaar.
We gingen per huifkar naar Dennenheuvel met elkaar.
Daar je eigen boompje planten
en door het aanbieden van een bank het Bestuur bedanken.
In 1995 het 50 jarig Bevrijdingsfeest,
de Revue en een optocht met alle dames in een Rood, Wit, Blauw beest.
Irene, mijn Canadese gast, was zo verbaasd en zei,
“I like to be an Ugchels Woman! No, I am an Ugchels Woman!
Ik hoop, dat we nog heel lang samen mogen werken en bouwen aan een zinvol bestaan,
waarin liefde en vrede en de zorg voor elkaar,
hand in hand zullen gaan.
Wie in zijn hart, plaats maakt voor anderen,
vindt overal onderdak.

Dickie Vermeijs

—————————————————————————–

Al 40 jaar ‘onze’ vereniging van Ugchelse vrouwen
en dat willen we voor altijd zo houwen.
Het bestuur en alle commissieleden
moeten er heel veel tijd aan besteden.
Hun inspanningen mogen weleens in ‘t zonnetje gezet
want zij bezorgen ons vaak veel pret.
De bijeenkomsten zijn zeer gevarieerd
en worden door ons bovenal gewaardeerd.
Eénmaal per jaar maken we een kunstwerk.
In ‘t ontwerpen ervan is de ‘doe-‘commissie sterk.
en soms, met een markt, ook nog aan ‘t handelen.
Verder gaan we fietsen en wandelen
Als er iets te doen is, staan we allemaal klaar
en gezamenlijk komt het dan voor elkaar.
Dan zijn er ook nog de gezellige reisjes
op stap dus, met een bus vol meisjes.
We vinden het jammer als het tijd is voor vakantie
Maar we hebben gelukkig de garantie
dat we met september steeds opnieuw beginnen.
Nu stop ik, weet niets anders meer te verzinnen
dan nogmaals, gefeliciteerd met dit 40 jarig jubileum.

Rie Vermeulen

—————————————————————————–

Mag ik mij even voorstellen, ik ben Margriet
Misschien kennen jullie me niet.
Ik zal iets over mezelf zeggen.
Ik woon in de Molecatenlaan, achter de spreng, tussen de heggen.
24 jaar geleden met man en kleine kinderen komen wonen.
Nu inmiddels oma, waar je van kunt dromen.
Ook al die jaren al een hond, wandelen in dorp en bos.
Je komt veel mensen tegen, kletst er lekker op los.
Ik ben al een tijd vrijwilliger van de Zonnebloem,
veel voldoening, fijn om te doen.
Ook gym en zwem ik één keer in de week
en hopelijk laat de gezondheid mij niet in de steek.
Sinds enkele jaren lid van de Vrouwenvereniging
en eerlijk is eerlijk, ik zeg jullie één ding,
het is een fantastische club met enthousiaste mensen,
die al veertig jaar voldoet aan veel vrouwenwensen.
40 jaar V.U. hartelijk gefeliciteerd,
ons dorp is zeer met jullie vereerd.
Nu heb ik nog een gisser
Mijn achternaam is Visser

Margriet Visser

—————————————————————————–

Het baankie (? Harm Boer)

Argens in ‘t dorp
een simpel baankie
twee paolen rechtop
der over een plaankie

Old en verrot
verweerd en versleten
nog net kepot
nog minder vergeten

Wie was de maker
wie had ‘t daor ezet
gieniene die ‘t wus
wie zat daor ook met?

‘t Was veule bezet
ze zaten der geern
as reden weur ezegd:
‘daor staot gien lanteern’

Veul jonge liefde
kreeg daor zien begun
want iederien wus
dat het er estund

Een stille getuge
van stiekeme uren
van twee grote liefdes
as braandende vuren

As later der ien
van dat baankie vertelde
dan waren der veul
die daachten hetzelde

Daor vuulde ie oe riek
zo riek as een keuning
op die duustere stee
op die baank zunder leuning

En kwamen ze dan
op die stee weer terecht
dan waren ze dankber
Heur gelok was nog echt

Der zaten der ook
die kwamen niet wied
die waren mekaar
ook zomaor weer kwiet

Eerst was het feest
al gauw weur het minder
verachten mekaar
ondanks de kiender

Nao veule ellende
op ‘t eind van ‘t geduld
verdwenen de liefde
en kreeg ‘t baankie de schuld

Margje Vos

—————————————————————————–

Nu ik hier als grootmama
In de leunstoel zit naast grootpapa
Praten wij tot ‘s avonds laat
Over hoe het met het “vrouwencluppie” gaat

maar:

Als je later eens als grootmama
In de leunstoel zit naast grootpapa
Denk dan nog een blij van zin
Aan Willemien je schoolvriendin

Fokje Vos- van der Meer

—————————————————————————–

Een mooi gedicht van Marion Middendorp dat mij heel erg aanspreekt:

Ode aan het leven

Het kan misschien altijd beter
dan het leven hier op aard’
maar op de momenten
dat de zon schijnt
is het leven écht de moeite waard.

Zie het als verkoeling in de tijden
van schaduw en koude;
want ook dan blijft het leven
zijn schittering behouden.

Wanneer de wolken
zich om je heen vergaren
zal je een zware les
diep in je hart kunnen bewaren.
En wanneer de zon
op je gezicht zal schijnen
zullen al je tranen
vanzelf weer verdwijnen.

Zonder dit contrast
kun je het moment
nooit op échte waarde schatten
en intensief gelukkig zijn
zal je zonder tegenstelling
nooit kunnen bevatten.

Na zware tijden kun je genieten – zomaar –
en wordt de pracht
van de herfst merkbaar;
ben je voor de warmte
van de zomer dankbaar
en de schoonheid van de lente
vindt je onschatbaar
en zelfs de schittering en koude
van de winter zelfs aanvaardbaar.

Bij geboorte leer je
te kijken met je ogen
– als een start –
maar in ‘t leven
leer je te kijken met je hart.

Betsy de Vries

—————————————————————————–

De jongste spruit van Tante Riet
Blies alles op met dynamiet
En gister heeft ie in extase
Zichzelf en tante opgeblazen

Hier blijkt toch wel heel duidelijk uit:
Blazen moet men op een fluit.

Dynamieters

Ineke Weber

—————————————————————————–

Wat is het fijn
Om lid van deze Vereniging te zijn.
Ik voel me dan ook grose
Want het is er altijd close
Zo met z’n allen bij elkaar
En dat alweer 40 jaar.

Corrie van der Wekken

—————————————————————————–

Herinnering

In een tuin vol donkerrode rozen
Stond een trotse Goudenregenboom
Nooit zal ik die tuin kunnen vergeten
Met z’n vele kleuren, wonderschoon.

Donkerrode rozen
Tuin vol zoete geuren
Trotse Gouden regen
Zijn in mijn herinnering.

In die tuin begon mijn kinderleven.
Speelden wij de hele dag.
Tussen rozen en de Gouden regen
Dat is wat je nooit vergeten mag.

Donkerrode rozen
Tuin vol zoete geuren
Trotse Gouden regen
Zijn in mijn herinnering.

Nel Wensink

—————————————————————————–

Eerst was er heide, toen kwamen de bomen
Later zijn de boeren erbij gekomen.
Die zorgden voor weiden en voor koeien,
waardoor alles begon te bloeien.
Het werd een plaats om van te houwen.
Men begon er zelfs huizen in te bouwen.
Ons dorp heet Ugchelen en het weet van wanten.
Het groeit en bloeit aan alle kanten.
En wat is nog het meest frappant?
Ze hebben de gezelligste vrouwenvereniging van Gelderland!

Jansje Weltje-Braafhart

—————————————————————————–

De Wilde Wieven (een uitspraak van mijn schoonzoon)

Een Club van “Ugchelse” vrouwen
Daar kun je al 40 jaar op bouwen
Soms is er cabaret, dan weer een spreker vol vuur
Dan weer een wandel of fietstocht door de prachtige natuur
Laten we dat nog minstens 40 jaar zo houwen

Rieke Willems

—————————————————————————–

Veertig, jaren
Reeds bestaat
Onze
Uitzonderlijke Vereniging
Waar vind je zo’n
Eensgezindheid?
Niemand
Voelt zich
Eenzaam, iedereen wordt ge-
Respecteerd
Enthousiaste leden en
Natuurlijk een
Inspirerend bestuur !
Geloof me:
Ik hoop dat het nog héél lang duur !
Namens alle leden geven we deze wens mee
Gefeliciteerd met dit 40 jarig jubilee.

Onze Club is:

Uitnodigend
Gezellig
Curieus
Hartelijk
Enthousiast
Leuk
Enerverend
Nodig voor iedere vrouw uit Ugchelen.
(De wachtlijst wel over-, overvol)

Riet Wijting

—————————————————————————–

Geluk

Elke dag zon,
elke dag luieren,
elke dag lachen,
elke dag eropuit,
ooit iets anders dan je lievelingseten
nooit anders dan aardige mensen
om je heen . . . . .

Elke dag rust,
elke dag vrede,
elke dag winnen,
elke dag prijs,
nooit iets of iemand
waarvoor je je best moet doen.
Nooit een probleem
dat om een oplossing vraagt . . . . .

Zou er geluk bestaan als er
niets was om te overwinnen?
Zou je ervan genieten
als je ‘t elke dag had?

Joke Wolters-Velthuis

—————————————————————————–

40 Jaar

Ligt het aan de vereniging
Of ligt het aan de mensen?
Wat ik wel weet, is dat elk dorp
Zich zo’n hechte club zou wensen.
In het bestaan van 40 jaar,
(dat is de helft van mijn leven),
stonden vele besturen voor je klaar
om vriendschap, vreugd en ook troost te geven.
En elke maand een ander program,
Dat is toch niet te geloven.
Met zang en spel en boerenkool;
Het gaat mijn pet te boven.
Soms is het heel educatief,
Soms schalt het lachen door de kerk.
Wat ik gewoon maar zeggen wil:
Dit is echt het betere werk.
De groei en bloei van dit samenwerken;
Is te zien, altijd.
En ik zeg namens alle leden:
Deze vereniging willen we nooit kwijt.

An van der Zanden-Posthumus

—————————————————————————–

Daar alleen kan liefde wonen
Daar alleen is ‘t leven zoet
Waar men stil en ongedwongen
Alles voor elkander doet.

Lies van Zanten-Rijnders

—————————————————————————–

De Ugchelse Vrouwenvereniging

Mij is gevraagd om een gedichtje te schrijven.
Want de club viert haar 40 jarig bestaan,
Dus gauw in de pen geklommen en
aan het schrijven gegaan.
Er wordt veel georganiseerd,
zo wordt er gezongen en gemusiceerd.
Een toneelstuk of cabaret,
avondjes met dolle pret.
Ook fietsen en wandelen
als het even kan doen we mee.
En wat dacht je van het Kerstdiner?
Met tussendoor muziek en gedichten
En alle vrouwen met vrolijke gezichten.
Zo nu is mijn gedichtje klaar
en kan het gelezen worden
in het jubileumboekje het volgende jaar.

Annie Zegers

—————————————————————————–

Dag, dag

Een voorbije dag is gisteren
Gisteren is geweest
Geweest komt nooit meer terug
Geniet van iedere dag
Iedere dag is vandaag
Vandaag is de moeite waard
Waarde kan zijn een goed gesprek
Gesprek is communicatie
Communicatie is vrouwenvereniging
Vrouwenvereniging is al 40 jaar een begrip

Wina van Zonneveld

—————————————————————————–

Een moment van bezinning…

Wacht niet tot morgen
om wie ontmoedigd is
een hand te reiken
want jij kunt nieuwe horizonten openen
en voor hen houvast zijn.

Wacht niet tot morgen
om wie zich alleen voelt
gastvrij te ontvangen
want jij kunt luisteren
en een toevertrouwd geheim bewaren.

Wacht niet tot morgen
om wie het uitstekend doet
van harte te feliciteren
want wellicht mist zij jouw aanmoediging
om in zichzelf te geloven.

Wacht niet tot morgen
om elk misverstand uit te spreken
en zo elkaar weer te verstaan
want uitstel maakt de barst
onherstelbaar groot.

Wacht niet tot morgen
om de mens te danken
die onnoembaar veel voor jou betekent
want dit woord van dank
brengt jullie dichter bij elkaar.

Dank voor alle aandacht en zorg tijdens
de donkere periodes in mijn leven.

Anita Grefhorst

—————————————————————————–

Skip to content